Er zijn grenzen

Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.

Tekst onder afbeelding

Er zijn grenzen – PopUpGedachte dinsdag 30 juni 2026

Er zijn grenzen aan wat we kunnen. Grenzen aan ons geduld. Grenzen aan wat nog gezond is en wat niet. Ik besef dat in hele lichte mate, nu zo aan het einde van het jaar het me nog meer moeite kost om m’n bed uit te rollen. Alsof het lijf zegt dat het tijd is om even te blijven liggen. Nou ben ik op zich wel geneigd om daarnaar te luisteren, maar vraag ik nog even geduld. Deze week maak ik nog af, is de bedoeling – dan nemen we even pauze van de PopUpGedachtes, zoals elk jaar. Om dan zo in augustus weer te beginnen. Met frisse moed, een hopelijk helder hoofd en een nieuw seizoen.

Er zijn grenzen. Bijvoorbeeld aan wat we kunnen als voetballand, zo begreep ik uit de feestvierende toeteraars in de straten. Het Nederlandse elftal mag naar huis, het Marokkaanse team gaat door. Marcouch schreef hoe er in Arnhem een theater was geopend voor bijna 1000 jongeren om samen de wedstrijd Nederland Marokko te kijken – en hoe er werd gefeest en gebaald samen. Dat sport verbindt, ook al is het nu eens winnen, dan weer verliezen.

Er zijn grenzen. En die zijn soms mensonterend. Afgezet met rollen prikkeldraad, wachttorens, patrouillerende militairen met honden en warmtekijkers, sensoren en nog veel meer technologie. Puur en alleen voor mannen en jongens, vrouwen en kinderen, die met blote handen, gescheurde schoenen, een telefoon en een rugtasje – meer is het niet – proberen een veilig heenkomen te vinden in Europa. Overgeleverd aan de genade van gewetenloze mensensmokkelende criminelen en belaagd door het militaire grensapparaat van Europa. Met af en toe soelaas door helpende handen onderweg, vrijwilligers, locals.

Er zijn grenzen. Vandaag lees ik dit in een Psalm.

 Gij zijt toch geen God, die onrecht verdraagt,
bij U kan geen booswicht vertoeven.
Geen zondaar kan U in de ogen zien,
Gij haat hen die onrecht bedrijven.
Die leugentaal spreken vernietigt Gij,
Gij gruwt van bloeddorst en wreedheid.

Er zijn grenzen. Ook bij de genadige Eeuwige. Er zijn grenzen aan het begrip. Er zijn harde grenzen aan wat kan en mag in de wereld van de Eeuwige zelf. Goddelijke haat, ik had die even niet zien aankomen want we moeten toch alle perspectieven zien en oog houden voor al het heilige in de mensen. Maar dit gruwen van wat mensen elkaar aandoen, van mensen die hun gang maar gaan. Voor iedereen is er genade, behalve voor het onrecht zelf. Daar valt niet mee te spotten.

De dichter smeekt het van de Eeuwige. Laat het toch waar zijn dat dit niet kan. Dat het eindig is. Dat er een grens is aan wat brallende machthebbers zich kunnen veroorloven. Dat de kostbare levens die eindigen door het vele geweld niet ongezien verdwijnen. Dat de woede groots is tegen wie dit aanricht. En dat ik me heb af te vragen waar ik hier onderdeel van ben. Net als dat ik me gesterkt mag weten als ik slachtoffer ben. De vele vrouwen die aangerand zijn, of erger. De vele kinderen die geen veilig heenkomen hebben. Er is geen wereld waarin dit ongezien voorbijgaat. Geloof is je vastklampen soms aan de overtuiging dat er afgerekend gaat worden. Dat er genade is, zeker. Maar door de erkenning, de spijt, de rouw heen. En alleen zo. Niets gaat er onder het tapijt. Er zijn grenzen.

En dat is om gesterkt door te zijn en bang van te worden. En wat helpt dan? Alvast een beetje oefenen in erkennen dat je hebt gefaald. De overheid begint her en der excuses aan te bieden. En terecht. Dat is allemaal te laat en te weinig en toch: is het ook nodig. Onrecht heeft woede nodig – omdat het niet mag bestaan. En onrecht heeft erkenning nodig, opdat het de greep verliest. Op ons allemaal. Stukje bij beetje.

Tot zover even de PopUpGedachte van vandaag. Morgen hopelijk weer een gedachte om de dag mee te beginnen. Voor nu en voor vandaag: vrede gewenst, vrede en alle goeds.

 
Vorige
Vorige

Eeuwige frustratie

Volgende
Volgende

Mooie Woorden