De omgekeerde wereld
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren. Vanaf 31 augustus 2026 vanaf de Peacewalk (www.peacewalk.info)
Tekst onder afbeelding
Foto Oliver Needham
De omgekeerde wereld – PopUpGedachte maandag 28 september 2026
Er verandert iets in een groep als er kinderen bij zijn. Ook bij pelgrims. Onze kinderen zijn hier niet alleen onze kinderen, maar de kinderen van de hele groep. Het is veel makkelijker om voor een kind de snelheid aan te passen, dan voor een mede-volwassene. Alsof je onwillekeurig denkt bij een volwassene, ach – iedereen is z’n eigen pelgrim, hebben we gezegd. Dus iedereen kiest een eigen tempo. - Maar zo werkt het natuurlijk niet met kinderen. Er verzacht iets in een groep, onderlinge zorg wordt vanzelfsprekender. Die was er al, maar er ontstaat een ander niveau.
Ik schrijf vanochtend van een berg in Bosnië, een kleine berg, maar wel degelijk een berg. De bus die we meenemen om de Walk te ondersteunen – en ons – kwam er nauwelijks omhoog. Wat zal dat worden met de volgende passages. De hut waar we slapen is een echte berghut. Ik zit buiten op het terras, terwijl de zon opkomt. De boomtoppen zijn al goudgeel gekleurd.
De tekst van de dag is deze:
In die tijd kregen de leerlingen woorden over de vraag, wie van hen wel de grootste was.
Maar Jezus die wist wat zij dachten, nam een kind, zette het naast zich en sprak tot hen: 'Wie dit kind opneemt in mijn Naam, neemt Mij op, en wie Mij opneemt, neemt Hem op die Mij gezonden heeft. Wie dus de kleinste is onder u allen, die is de grootste.'
Je kunt het een beetje zot vinden, die leerlingen die debatteren over wie het belangrijkst is. Aan de andere kant; wij debatteren er misschien niet over, we schrijven het ook niet op in een boek dat eeuwen later nog gelezen wordt – dat zouden we waarschijnlijk kleinzielig vinden van onszelf. Wij zíjn niet zo. Maar je afvragen of je wel belangrijk bent, of je gezien bent, wat je positie is in een groep of op je werk, opkijken naar degene boven je (of op diegene mopperen vanwege vermeende of echte incompetentie), jezelf verheven voelen boven – al is het maar een beetje – boven de anderen die minder doen, minder weten, minder kunnen. Ons gevoel van hiërarchie zit diep. En we kunnen ontevreden zijn met de hiërarchie of tevreden, maar ongevoelig ervoor zijn – dat gaat niet zomaar. Het uit zich bij iedereen op andere manieren, maar ik gok zo dat het er wel bij iedereen op één of andere manier is.
En dan is de respons op de discussie over hiërarchie een omgekeerde wereld. Hij zegt niet dat dit kind nu belangrijker of groter is, dan enig ander. Maar als je vanwege je geloof in de rabbi, vanwege de waardes waarin je wilt leven, dit kind een plek geeft in je leven – dan geef je God zelf een plek in je leven. Dan zit opeens God de Eeuwige zelf bij je aan tafel of krijgt een plek om te rusten. Dus leuk wat jullie met elkaar uitvogelen, beste volwassenen. Maar dit kind is de vertegenwoordiging, de representatie van God zelf.
De rabbi stelt ons weer eens voor raadsels, maar misschien is dit wel het belangrijkste: hij trekt ons uit de wedijver, uit de onderlinge rivaliteit, de strijdende partijen worden even stilgezet, want het zit dus niet in winnen of verliezen – er wordt een hele nieuwe dimensie opengetrokken. De ongenschijnlijk volkomen irrelevante buitenstaander bleek de belichaming van dat waar om gevochten werd. Alleen daarom moet je al ophouden met investeren in wapens – lange leve stop de oorlogskoorts, wat dat betreft. Zowel winnen als verliezen is een doodlopende weg. Er moet iets gebeuren, qua steun, om te zorgen dat de kwetsbaarste niet meteen het onderspit delft. Maar zoals de strijd tegen het water niet gewonnen wordt met dijken – al heb je die even nodig, maar uiteindelijk verlies je het door bodemdaling en doordat je niet oneindig kunt blijven verhogen – zo wordt de strijd niet gewonnen op het slagveld en wordt hiërarchie niet opgelost als we naar elkaar blijven kijken. Er ligt iets daarbuiten wat om aandacht vraagt, liefde en zorg – orde is nodig om in beweging te komen en iets te betekenen. Maar elke ontvanger van die betekenis is belangrijker dan de hoogste pief in de organisatie. Elke festivalbezoeker is belangrijker dan de directeur van het festival. Elk kind in de kerk is belangrijker dan de paus, de bisschop of de synode. Elk mens dat we onderweg ontmoeten is belangrijker dan de meest gedreven organisator van de Peacewalk. Ik denk dat het daar ergens zit.
Dus goedemorgen voor jou, tot zover even de gedachtespinsels van deze ochtend. Een hele goede maandag gewenst. En vrede, vrede en alle goeds.
