Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren. Vanaf 31 augustus 2026 vanaf de Peacewalk (www.peacewalk.info)
Tekst onder afbeelding
Stilte – PopUpGedachte zaterdag 31 oktober 2026
Stilte, je kon een speld horen vallen in PopUpGedachteland de afgelopen maand. Er was niets, er kwam niets. En er kon nog geen bericht vanaf van mij om te melden of ik al dan niet gestopt was en of dit voorgoed was of niet. Ik wist het zelf domweg niet. Goed, ik had even voor Sarajevo aangegeven dat de momenten met internetbereik (mobiele data of wifi) hier heel wat spaarzamer waren dan in Nederland. En dat het een beetje te veel was op de vroege ochtend. Maar het is sindsdien ook niet meer op gang gekomen. En van het waarom? Daar snap ik zelf ook lang niet alles van.
De laatste popupgedachte was van 28 september en het ging over de kleinste onder u die de grootste zou zijn, als de rabbi een kind in het midden zet van de toehoorders. Waarbij me inviel dat het kind natuurlijk niet een belangrijker medewerker is dan de discipelen, maar dat het geen zin heeft om te kijken naar de mensen met wie je de beweging vormgeeft, met wie je hetzelfde doel najaagt om te checken wie er een belangrijker positie heeft. Maar om je ogen op de bal te houden, wat wil je bereiken, voor wie ben je op aarde. De kleinste in deze wereld om wie jij geeft, in lijn met de zorg van God zelf – die is oneindig belangrijker dan jij en al je collega’s bij elkaar.
En om de ogen op de bal te houden en de Peacewalk vol te houden op een menselijke manier, lukte het niet langer om ’s ochtends popupgedachtes te maken. Toen ik me dat realiseerde, kwam het aan als een klap die ik weigerde in ontvangst te nemen. Het duurde nog ruim een week voor ik besefte dat het waar was. Dat het praktisch bijna onmogelijk was; wakker worden in een krappe bus met z’n vieren, steeds kouder wordende buitentemperaturen, gebrek aan internet, aan privacy en vooral simpelweg aan tijd. En ik hou van dat alles. Het klopt helemaal. Maar de PopUpGedachte past er niet in. De Peacewalk dag vraagt te veel. Als vader, als man van Joanne, als founder – het vraagt op zoveel verschillende manier aandacht. Dus liet ik het eerst een weekje lopen. En lukte het niet meer om het op te pakken. Misschien vind ik een vorm in de toekomst. Een luisteraar opperde al om dan gewoon een gedachte te delen, maar dat gaat niet – gek genoeg. Ik kan wel me focussen op een tekst uit de bijbelse boeken, en daar dan iets aan ophangen voor de dag die komt. Maar putten uit eigen wijsheid lukt niet voor de PopUpGedachte. Daarom voor nu een zondagse overweging. Soms is dat een rustdag, zoals nu. Soms een loopdag, dan weet ik niet of het kan.
We zijn deze dagen met het gezin in Montenegro. Even een pauze van de Walk om goed voor elkaar te zorgen. Om daarna weer met nieuwe energie in te stappen in Kosovo. Ik leer het een en ander tijdens deze Walk. Ook over de afgelopen tien jaar. Dat het soms wat al teveel tegelijk was. En velen zullen nu zeggen: ja duh. Maar ik had geen oog voor de kosten van zo’n veelheid aan werk en projecten en ideeën. Nu zie ik het beter. En moet ook ik vertragen. Een pijnlijke les, want ik wil zo graag de popupgedachte luisteraar (en mezelf als schrijver) meenemen in de reis, aan de hand van deze gedachtes. Maar dat gaat dus even niet. En ik weet niet voor hoe lang niet. En of er een andere vorm opduikt. Er is zoveel waardering voor de PopUpGedachtes, en ik wil ook de steun en het contact dat daarvandaan komt niet kwijt. Maar er zijn grenzen. De harde politieke grenzen die mogen wat mij betreft wel wat zachter worden, maar de menselijke grenzen, de menselijke maat – die mag ik wat meer leren eerbiedigen.
Misschien is wel het belangrijkste van de PopUpGedachte voor mij, naast alle support en verbinding met luisteraars als jullie en een moment van stilte – dat de hemel weer even opengaat en contact maakt met de aarde. Waartoe ben ik hier eigenlijk, waar verlang ik ten diepste naar. In al dat zoeken en hopen en graven en creëren en verbinden. En dan kan ik toch niet veel dieper grave dan het gelovige en ook bijna blasfemische van de Psalmdichter van vandaag: ik wil God zien. Ik wil zien hoe de Eeuwige in mensen werkt, hoe de wereld niet uit strijd geboren is, maar uit liefde. Hoe oorlog niet de status quo is met af en toe een periode rust, maar een verwording van de werkelijkheid. Hoe overheden het beste functioneren als ze zich gehoorzaam onder de goddelijke opdracht buigen om de zwakste te dienen en de kwetsbaarste de ruimte te geven. Ik wil zien hoe onuitroeibaar dit is. Dat de Eeuwige onuitroeibaar onkruid is en wil daar graag deel van uitmaken. Geen hoge pretentie over vrede brengen, dat is in groter handen dan ik. Maar verlángen, dat kan ik wel. En met dat verlangen op pad gaan en vuurtjes stoken, tegen de keer in. Met hoop, en vonken in de ogen, met armen om schouders en gebroken harten en met falen en stommiteiten en excuses moeten maken – en dan toch weer op weg gaan. Zo schrijft de dichter vandaag van Psalm, die het nummer 42 mee heeft gekregen in de Bijbelse boeken:
Zoals het hert de beekjes zoekt,
zo zoekt mijn geest naar U, mijn God.
Mijn ziel dorst naar God, naar de levende God:
Zal ik die ooit bereiken en die aanschijn zien?
En verderop schrijft hij:
Ik denk er aan met weemoed in het hart,
hoe ik naar Gods verblijf trok in de mensenstroom:
ik liep vooraan in deze feeststoet mee,
terwijl rondom mij lof en jubel klonken.
Ik weet wel dat Gods verblijf niet in Jeruzalem is. Dat is niet waarom we gaan. De heel wereld, en zeker het hart van de mens is dat verblijf. Hoe rommelig het er ook is. En hier lopen we soms in een feeststoet, soms in stilte, soms chaotisch en soms in pijn. Meter voor meter, richting de mensen door wie we zo geïnspireerd zijn – de vredestichters die in gezamenlijk verzet de scheidslijnen overbruggen en een nieuwe wereld vormgeven, waar recht en gelijkheid vanzelfsprekend is.
Voor nu en voor vandaag: Vrede gewenst – ik heb het al bijna 2000 keer gezegd. Ik zal het vast blijven zeggen, of dat nu in PopUpGedachtes is in de toekomst of niet. Vrede gewenst, vrede en alle goeds. Misschien tot volgende week zondag. Ik beloof nog even niets.
