Overgave
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren. Vanaf 31 augustus 2026 vanaf de Peacewalk (www.peacewalk.info)
Tekst onder afbeelding
Foto Oliver Needham
Overgave – PopUpGedachte vrijdag 25 september 2026
Vandaag is een grensdag. Zo halverwege de dag zullen we aan Kroatische en Bosnische dounaniers uitleggen dat we al lopend op weg zijn naar Jeruzalem, dat het geen demonstratie is maar een pelgrimage. Dat we uit allerlei verschillende landen komen. En we gaan zien of ze dat een prettig idee vinden – óf dat er honderd controle’s uitgevoerd moeten worden, voordat we verder mogen.
Het is een dag om je over te geven aan de mogelijke grillen van de mensen in uniform. Soms loop het als een zonnetje, soms zit je een poosje vast. Zeker als de dingen ongewoon zijn. We stoppen de vlaggen maar even in onze tassen. Dan is het duidelijker dat het geen demonstratie is. Een demonstratie hoort in een ander vakje, heeft mogelijk een vergunning nodig. We houden het eenvoudig. Hopen we.
Die witte vlag. We lopen er al een tijdje mee. Die staat voor overgave. In ons geval; overgave aan de weg, overgave aan de inspiratie van de vredestichters, overgave aan dit idee, overgave aan weer, aan wel of geen onderdak, aan wel of geen kosten, aan het reisgezelschap, aan eventueel pijnlijke spieren, aan wat er dan ook maar op het pad komt. En overgave aan de oefening van vrede; aan het idee dat je vrede maakt mét de ander, niet ten koste van de ander of door van de ander te winnen.
Ik hou wel van overgave. Dat als je een idee hebt gevonden, een weg; dat je dan je daar aan geeft en kijkt hoe het zich ontvouwt. Tegelijk hou ik het liefst controle. Ik verzin een manier waarop ook als het mislukt, het nog steeds heel waardevol is. Dat geeft rust. Ik kan best aardig loslaten, maar op de dingen die conceptueel belangrijk zijn, ga ik graag de confrontatie aan. Overgave, ja, mondjesmaat.
En dan is in het conceptuele nog eenvoudig; want persoonlijk, spiritueel overgeven. Dat is heel andere koek. Ik lees de psalmdichter vandaag, die schrijft:
Verheerlijken wil ik de Eeuwige, mijn rots,
mijn steun en mijn burcht,
mijn beschermer en redder,
mijn schild en mijn toevlucht.
Mijn rots, mijn steun, mijn burcht, beschermer en redder, schild en toevlucht. Hoe briljant is het als je zo dit alles bij de hand hebt, waar je ook gaat. Een rots om op te staan, een steun om op te leunen, een burcht om in te schuilen. Ik voel me heel vaak staan op kwetsbare grond, zoekend naar iets om op te leunen, en die burcht is soms ver te zoeken. Als de Eeuwige dat is voor je. Hoe mooi. En ja, het is er soms even in mijn leven. Ik ken de momenten, meestal die van diepe crisis. Niet bij zoiest simpels als een grensovergang. En als je een Walk hebt bedacht, ja dan moet je ook met de blaren zitten als het tegenzit – denk ik dan. Maar zo is het niet. De walk is niet bedacht, die is gegeven. De steun is beschikbaar. Je mag erin leunen. Erin schuilen. En het vraagt niet veel meer dan wat Aziz Abu Sarah en Maoz Inon ‘verbeelding’ noemen. Als je het je kunt voorstellen, kun je het je gaan inleven, kun je er naar toe bewegen. Zo werkt het met vrede in Palestina en Israel, zo werkt het misschien ook wel met geloof. Allebei voor velen even onvoorstelbaar – en toch. Het is te oefenen, te doorvoelen. Dus dat is mijn taak vandaag.
Mijn rots, steun, burcht, beschermer en redder, schild en toevlucht. In verbinding met de Eeuwige, die in alle haarvaten van de samenleving aanwezig is. De witte vlag hijsen, niet langer de strijd aangaan om te winnen of te controleren. Maar te leunen. Met vertrouwen. Ik vind het mooi.
Tot zover de popupgedachte van vandaag. Een hele goede vrijdag gewenst. En vrede, vrede en alle goeds.
