Blootsvoets op het plein van het volk
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Blootsvoets op het plein van het volk – PopUpGedachte woensdag 25 maart 2026
Het begint te regenen en de honderden mensen drommen samen onder het afdak van het Museum van Ara Pacis, hier staat het altaar van de vrede dat door Keizer Augustus is ingewijd in het jaar 9 voor Christus. De geschiedenis is immens hier, de plek is met zorg gekozen. Om ons heen staan Italianen, Amerikanen, Palestijnen, Israeli’s, mensen uit Spanje, Zuid-Amerika en heel veel camera’s. We hebben allemaal een sjaaltje gekregen in de kleuren van The Mother’s call. Een geel dat via groen overgaat naar blauw. Geel is de kleur van de Women of the Sun, de Vrouwen van de Zon – de Palestijnse vrouwen-verzets en vredesbeweging. Blauw is de kleur van Women Wage Peace, de Israelische vrouwen, verzets- en vredesbeweging. Samen dragen ze ‘The Mothers Call’ uit; een bewogen oproep om niet langer de kinderen groot te hoeven brengen om te doden of gedood te worden. Een einde aan onderdrukking en apartheid, aan terrorisme en genocide – tijd voor de vrouwen om leven te brengen en aan de mannen om de wapens te laten zakken en plaats te maken.
Dikke druppels vallen uit de hemel, maar het duurt niet lang, de stoet zet zich in beweging. Via een smal trapje en zwaarbewapende Italiaanse politie lopen we naar de straat die richting het Piazza Dello Popolo loopt. Het plein van het volk. De vrouwen die dit leiden, Yael en Reem, heb ik her en der al ontmoet in onze zoektocht naar waar vrede in deze tijd over gaat. In Amsterdam, in Parijs, in Jeruzalem. En nu hier, ik zie hun ogen oplichten als ze ons zien. Maar de stemming is ingetogen. De vrouwen zwijgen. Langzaam lopen ze door de winkelstraat, over het oude marmer. Voor hen uit een haag van achteruitlopende cameramensen. De lucht is grijs, her en der herken ik mensen. Een knuffel, een groet.
Op het plein aangekomen staan we stil. Yael en Reem stappen naar voren en doen de schoenen uit. Iedereen volgt. Een gloed van oranjegoud zonlicht valt over hen heen. Geen wolk meer te bekennen en zeker geen regen. Ik kijk om naar de ondergaande zon, tegen het licht in zie ik een bellenblaaskunstenaar die gigantische bellen de lucht in slingert, kinderen om hem heen, de zon daarachter – om me heen vrouwen in stilte die zich blootsvoets in beweging zetten voor een ronde over het plein. Het is bevrijdend zo met je blote voeten op de stenen, velen lopen hand in hand of met de armen om elkaar heen. Halverwege ronde twee begint een straatmuzikant te zingen, het is Hallelujah van Leonard Cohen. Toeval, net als de bellenkunstenaar. En de gloeiendrode zon die ons verlicht en verwarmt op deze ronde over het plein. Ik weet weer waarom ik hier ben.
Yael en Reem spreken kort de mensen toe. Er wordt gezongen, het lied van de moeders, de vrouwen. Er vloeien tranen, zowel bij omstanders als journalisten. Dan gaat het verder, de trappen op, tot een enorme ballustrade die uitkijkt over heel Rome. De grote koepel van de Sint pieter staat als silhouet tegen de bondergaande zon. De plechtigheden zitten erop. Eindelijk is het tijd om elkaar te spreken. Voor omhelzingen en herkenning bij Yael en Reem en zoveel anderen. “Altijd als wij er zijn, ben jij er, jullie” zegt Reem in het Arabisch, vertaald door haar collega. “Dat betekent zoveel”. Ik heb nauwelijks woorden voor de moed en de toewijding van haar en haar collega’s. Velen van hen zijn voor het eerst ooit het land uit, voor het eerst weg uit Palestina. En of ze terug kunnen en hoe, er is oorlog in hun land. Maar ze kunnen en willen niet anders, dan alles geven voor een toekomst van vrede en recht voor iedereen. Natuurlijk spreken we over de Peacewalk, we zijn op weg naar hén.
Met We Gaan Ze Halen en Rouwen en Vieren zeiden we: kom we hebben iets bedacht, ga mee. Met de Peacewalk is het anders; kijk naar hen, zij hebben iets bedacht, zij zijn iets aan het doen. Die weg is de weg, laten we hen volgen. Daar is iets te leren, te doen, te ontdekken. Volg hen – en al die andere vredestichters.
In het oude leesrooster dat ik volg, uit de katholieke traditie – ook wel passend hier in Rome – blijkt dat het vandaag Maria Hoogfeest is. De viering van de moeder van Jezus. Ook wel weer passend bij de Mothers Call. Wat werd haar beloofd? Door uw ziel zal een zwaard gaan. Dat is wat deze moeders overkomt, steeds opnieuw. En ze herkennen elkaar, ze vinden hun geloof dat al dit geweld vrede en veiligheid alleen maar verder weg brengt. Ze slaan de handen ineen, ze vinden de ruimte om van mening en van geschiedenis te verschillen en daarin van elkaar te houden. Vandaag zegt in de tekst de Engel tegen Maria: 'Vrees niet Maria, want gij hebt genade gevonden bij God.’ De moeders en vrouwen van The Mothers Call vinden genade bij God, het kan niet anders. En ze vrezen niet, want ze hebben de dood al gezien – te vaak en te veel. Nu staan ze op. Met geloof en hoop en heel veel liefde.
Tot zover even vandaag. Een hele goede woensdag gewenst. En vrede, en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
