We leren langzaam
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
We leren langzaam – PopUpGedachte dinsdag 24 maart 2026
Wakker worden in Rome. En zoals zo vaak op dit soort momenten je afvragen wat je hier doet. Waarom ben je niet gewoon thuis? Het genieten van het ongewone gaat hand in hand met het verlangen naar het gewone. En dan weet ik het wel weer. Ik ben hier om een stuk blootsvoets door de straten van deze stad te lopen in het spoor van Palestijnse en Israelische vrouwen die de handen in een hebben geslagen om een einde te maken aan de eindeloze cyclus van geweld en onderdrukking. We zijn er, met een afvaardiging van drie, op hun uitnodiging, en omdat de Peacewalk dit zoekt: leren van hen die het werk al doen, dag in dag uit.
Hoe vaak in de geschiedenis zijn er niet al dit soort bewegingen geweest. Hoe vaak sloegen de vrouwen samen de handen in een om op te staan tegen het idiote geweld. Leren we nog wel iets? Of zijn we gedoemd om de geschiedenis eindeloos te herhalen. Ik weet het niet. En de gedachte heeft misschien ook niet heel veel zin. Want we leven nu – en of er nu al eerder geprotesteerd is of niet, of er vooruitgang is in de geschiedenis of niet, de situatie van vandaag de dag gaat niet zomaar weg. En vraagt ons om enige mate van betrokkenheid. Veel of weinig, grote schaal of juist lokaal. Het heeft met ons te maken.
Vandaag zegt Jezus van Nazareth tegen zijn tijdgenoten: 'Wanneer gij de Mensenzoon omhoog zult hebben geheven, dan zult gij inzien dat Ik ben en Ik uit Mijzelf niets doe, maar dit alles zeg zoals de Vader het Mij heeft geleerd.”
Omhooggeheven is hier een dichterlijk woord voor het beëindigen van zijn leven. Als het zover is, dan zul je het inzien. En dat zal voelen als te laat. Zoals we zo vaak voelen dat de lessen die we leren te laat zijn. Het onheil is dan al geschied, we staan bij de scherven van onze keuzes. Hebben we dan niets geleerd?
Maar juist dan hebben we iets geleerd. Het idee van christendom en van genade, is dat we bij die scherven en in dat onvermogen, mogelijk in staat zijn om te veranderen. Dat het niet te laat is, dat het aangerichte onheil niet het einde van de wereld is, maar juist het begin. En dat vraagt om geloven, of de moed der wanhoop. Als we het opgeven, dan zijn we verloren. De fluisterstem die zegt: ‘zo ben je nu eenmaal, je maakt kapot wat je lief is. Hou op ertegen te strijden’. Dat is de verleiding van het duister. De uitnodiging van het licht ligt op je te wachten. Het is niet het einde van de wereld, het is slechts het begin.
Zo begint straks Pasen. Als een uitnodiging voor mensen die zien wat hun handen en harten teweegbrengen. Die beseffen dat ze niet geluisterd hebben. Naar de stem van The Mother’s call vandaag bijvoorbeeld. Of naar de stem van hun geweten, die stem die ze weggezet hadden als lastig en naïef of te vaag of te traag.
Misschien wel als belangrijkste dan voor vandaag. ‘We leren langzaam’ is niet bedoeld om het op te geven of de handen ten hemel te heffen in verontwaardiging: Wat leren we langzaam! Of misschien dat ook, maar dan tenminste dat niet alleen: we leren langzaam is ook een realiteit. We leren, maar langzaam. Vaak met het gevoel dat het te laat is. Maar dat is het niet. Het is slechts langzaam. Maar leren is hoopvol, leren is verandering. En of dat nu op wereldschaal is of niet; het is in elk geval op onze eigen schaal van levensbelang.
Tot zover vandaag. Een hele goede dinsdag gewenst. Morgen weer een nieuwe PopUpGedachte. Voor nu en voor vandaag. Vrede gewenst, en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
