In hetzelfde schuitje
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
In hetzelfde schuitje – PopUpGedachte maandag 23 maart 2026
Het licht begint steeds vroeger te dagen, het zijn niet langer de straatlantaarns die de dienst uitmaken tussen zes en zeven. De zon is opgekomen, vogels kwetteren, het is dag. En ik staar uit het raam, op zoek naar samenhang in de gedachten, de PopUpGedachte van vandaag. Het is een bijzondere dag, want ik vertrek zo naar Rome. Voor maar heel even, maar uitgenodigd vanwege de Peacewalk door de Palestijns-Israelische vrouwen-vredesbeweging. De Mothers’ Call komt er samen, de gezamenlijke oproep van Women Wage Peace en Women of The Sun. De Joods-Israelische en Palestijnse vrouwenbeweging die de handen ineensloegen omdat ze – zoals ze dat samenvatten – niet meer hun kinderen willen opvoeden om te doden of gedood te worden. Het moet afgelopen zijn met het oorlogsgeweld, tijd voor de mannen en hun strijd om een stap terug te doen. Tijd voor de vrouwen om hun plek aan tafel in te nemen en samen te werken aan een gezamenlijke toekomst van recht en waardigheid voor iedereen. Een einde aan bezetting, genocide, terrorisme – een begin van wederzijdse erkenning van geschiedenis en trauma. Het kan, het gebeurt al door zovelen. Nu nog door de politiek in, naar de burelen van de macht.
Was dit een half jaar geleden al een moedige daad. Nu verlaten deze vrouwen hun families, die de halve dag in schuilkelders doorbrengen. Ze weten niet of en wanneer ze weer terug kunnen. Want het is oorlog. Na lang beraad vonden ze deze boodschap belangrijker dan enig andere.
De macht leeft te vaak in een wereld van eenvoudige tegenstellingen; of ik win, of jij wint. En er is zo weinig ruimte voor gezamenlijkheid, voor tijd. De lakens zijn uitgedeeld door mannen die zich lieten leiden door hun oerbrein; winnen, eigen volk eerst, de ander vernietigen. Nou is dat niet voorbehouden aan mannen, zo’n brein. Maar het is wel hoe het zo vaak ging en zo vaak gaat.
Vrouwelijke energie lijkt minder te gaan over overleven – maar over het leven zelf. Mannen dragen wapens, zegt de vrouwenbeweging, vrouwen dragen het leven. En vandaag in de lezing is het niet anders. Religieuze leiders in de tijd van Jezus, mannen, hebben een vrouw gevonden die betrapt is op overspel. Waar de man in kwestie is, dat is een raadsel. Overspel doe je meestal niet alleen – maar de vrouw komt er dan niet mee weg, terwijl de man… enfin, er is een oude wet dat wie zo handelt ter dood veroordeelt moet worden, in die dagen. Maar dat mag niet van de overheerser, de Romeinen. Luister je nou naar de bezetter of naar de eigen wet, beste rabbi. Ze komen met beschuldigde en al voor Jezus staan. Die geen zin heeft om te antwoorden en in het zand zit te schrijven.
Toen ze bij Hem aanhielden met vragen, richtte Hij zich op en zei tot hen:
'Laat degene onder u die zonder zonden is, het eerst een steen op haar werpen.'
Weer boog Hij zich voorover en schreef op de grond.
Toen zij dit hoorden, dropen zij een voor een af, de oudsten het eerst.
Traditioneel moet de oudste de eerste steen werpen. Die was zo wijs om te beseffen dat zondeloosheid niet tot het pakketje behoorde. En droop af. Hij werd door de rabbi uitgenodigd om uit het paradigma van ‘willen winnen’ te stappen. De introspectie toe te laten en het verwarrende van het echte leven, in plaats van de nep-helderheid van de strijd. Het paradigma wordt doorbroken. Een klein gesprekje tussen Jezus en de vrouw volgt en iedereen gaat zijn en haars weegs.
In een tijd van chaos en onhelderheid, zoals vandaag met Oorlog, stijgende prijzen, angst voor de toekomst, gaat zomaar ons reptielenbrein aan. Een oud stukje hersens, zo zeggen ze, die getriggerd door de angst niets wil dan overleven. Helderheid. Zo zit het, hier moet het heen, veiligheid.
De vredesbeweging weet dat dit een gevaarlijk stuk brein is. Voor de ander, voor jezelf, voor je kinderen. Ze hebben teveel mensen moeten begraven of zien veranderen in onmensen. Tijd voor iets anders, tijd voor leven-geven. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, los van vlag en kleur. De een veel meer slachtoffer, de ander veel meer dader. Tijd om er uit te stappen, te leren, te oefenen met een andere wereld.
Tot zover. Ik ben dus even voor de Peacewalk onderweg. Op 25 april start in Nederland voor de Peacewalk zelf de weg. Zaterdag 25 april, 10.30 – Dominicus Amsterdam. Geef je op voor aanwezigheid bij de vertrekceremonie.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
