Het is er al, overal
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren. Vanaf 31 augustus 2026 vanaf de Peacewalk (www.peacewalk.info)
Tekst onder afbeelding
Foto Oliver Needham
Het is er al, overal – PopUpGedachte maandag 21 september 2026
Het is de internationale dag van de vrede vandaag. Overal zullen mensen op verschillende manieren het verlangen naar vrede uitdrukking geven. Nou is altijd de vraag wat die vrede dan precies betekent en vrede voor wie, maar er is wel iets gebeurt met het verlangen naar vrede – zo lijkt het. De afgelopen tien jaar.
Oorlog is opeens weer gemeengoed geworden. In Europa wordt er weer gesproken over dienstplicht en een symbolisch keerpunt is dat Duitsland werkt aan het grootste en sterkste leger van Europa. Terwijl zij even daarvoor er niet aan dachten zich significant te bewapenen, gezien het verleden. Met dat de oorlogstrom zich roert, de oorlogsindustrie op volle toeren draait – groeit ook het verlangen naar vrede, de verzuchting.
Gisteren werden we staande gehouden, een half uurtje voor aankomst. Een ouder echtpaar nodigde ons pelgrims binnen. Beide Kroatisch, zij Orthodox, hij Katholiek. Op de vraag naar welke kerk ze dan gingen, verwees de vrouw lachend naar haar man: Pater Familias! Ze spraken nauwelijks een woord Engels of Duits, maar waren zo blij deze pelgrims op zoek naar vrede te verwelkomen.
Het lijkt erop dat de mensen onderweg soms beter weten wat het belang is van deze Walk dan wijzelf. De taxichauffeur die weigerde betaling aan te nemen voor het ritje tussen stad en slaapplek, de groentekraam die tassen vol groente meegaf en van geen geld wilde weten, de priester die hier een slaapplaats regelt en dan weer daar – en eten komt brengen. Net als die ander, die ook eten komt brengen. Het houdt niet op. We zijn een machteloos groepje mensen die nu parallel in Bosnie, Kroatie en Servie op weg is naar elkaar – en dan door naar Jeruzalem – maar het raakt aan iets belangrijks bij de mensen onderweg.
In de tekst van vandaag staat dit;
De dag roept het toe aan de volgende dag,
de nacht geeft het door aan de nacht.
Geen woord wordt gesproken, geen stem weerklinkt,
geen enkel geluid is te horen;
toch klinkt over heel de aarde hun roep,
hun boodschap dringt door tot de rand van de wereld.
De stem van het universum zelf is te horen. Als we aankomen, is hier allang gesproken. Dat wat ons op pad heeft gestuurd, is ook allang aanwezig op de route. Of gestuurd, misschien op pad genodigd. Je hoort het niet, maar het is er al. Je hoeft maar net lang genoeg naar de wolken te kijken boven je hoofd en de blauwe koepel daarachter – of de nacht en de sterren. Ze zeggen hetzelfde. Over verwondering, over samenleven, over één wereld, één mensheid, één levende verzameling van onderlinge verbondenheid. Dat zo ongeveer.
Tot zover vandaag de popupgedachte. Een hele goede maandag gewenst. En vrede, en alle goeds.
