Dit leven
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren. Vanaf 31 augustus 2026 vanaf de Peacewalk (www.peacewalk.info)
Tekst onder afbeelding
zonsopgang bij ons onderkomen in Topolj
Dit leven – PopupGedachte vrijdag 18 september 2026
Hoe lang dit leven precies zal duren weten we niet, maar het zal ergens eindigen. We hebben ruimte tussen nu en ons sterven om te groeien, te ontdekken, iets te betekenen. Niet dat we daarnaar hoeven zoeken, ons bestaan is in zichzelf betekenisvol. Mens te zijn, dat briljant stukje schepping, geliefd en liefhebbend. Dat is de basis. Vandaar uit kun je groeien, en kun je met die betekenis ook rottige afslagen namen. We maken keuzes, elke dag weer. Bewust, onbewust. En elk van die keuzes heeft impact. Ook als we niet kiezen. En hoe goed te leven is niet te leren, las ik ergens. Er is geen formule. De meest werkbare manier, schreef deze onderzoeker, is om voorbeelden te volgen van mensen waarvan je het idee hebt dat ze iets hebben begrepen. En al doende, leert men dan iets. Wat weer over te dragen is, door het voor te leven. Door te léven.
Voor mij is Jezus van Nazareth hét voorbeeld van leven. Het zit een beetje in die term ‘de zoon des mensen’. Of de dochter, in het geval van Jezus de zoon. De koning is oud geworden, hij ziet niet meer zo goed, denkt niet meer zo goed, zijn bestuur is tanende. Of het hare natuurlijk. Maar de dochter, de zoon is er klaar voor. Opvolging, nieuw elan, op de schouders van de vorige. Zo is de oude mens, de mensheid – die leefde van overheersing en onderdrukking, die leefde van angst en woede, die pakte wat die pakken kon omdat als je niet voor jezelf zorgt, wie zorgt er dan voor jou. Die mens heeft afgedaan, die macht is tanende, iedereen ziet het verval, de degeneratie. Maar dan is er opvolging van de oude mens, nieuw elan. Helend, kwetsbaar, actief in de marges van de oude structuren, vergevend, helend, ongrijpbaar ook soms. De zoon van de mens.
In sommig christelijke structuren ligt de nadruk rond Jezus van Nazareth op persoonlijk heil. ‘In de hemel komen’. En zo niet, dan wordt toch die indruk gewekt. Je moet werken aan je verlossing. Met de ontdekking van het hedendaagse, het activistische, het maatschappij-kritische van Jezus en Christendom was ik gegrepen. Nog steeds. Hier zit een sleutel voor vandaag. Voor een lange pelgrimage, voor We Gaan Ze Halen, Rouwen en Vieren en zo nog veel meer.
Maar dan lees ik vandaag een zinnetje van Paulus: Indien wij enkel voor dit leven onze hoop op Christus hebben gevestigd, zijn wij de beklagenswaardigste van alle mensen. Maar zo is het niet! Christus is opgestaan uit de doden, als eersteling van hen die ontslapen zijn.
Ik word opeens stilgezet. Het is het eenvoudigst om Paulus dan gewoon te parkeren als; ach ja, dat is paulus. Maar de zin raakte me vanochtend. Ik kan heel goed leven met de ‘Dit Leven’ variant van christendom. Daar is nog zoveel te winnen. Wat heeft dat dan te maken met leven na dit leven? En dan bedoel ik niet een hemel vol met zieltjes. Daar gaat het Paulus niet om. Maar hierom; dat wat van betekenis is in dit leven, doorgaat in een volgende. In deze aarde, opnieuw. In dit lichaam, geheeld. Dat is een van de hoekstenen van christendom. En ik parkeer die enigszins omdat die hemel zo’n doekje voor het bloeden is geweest – om het tegenwoordige onrecht maar te laten bestaan. Maar als we de ruimte nemen om de hedendaagse betekenis van de rabbi uit Nazareth uit te leven. Is er dan nog winst in een geloof in een leven na dit leven – een hemel én een aarde, de gedachte dat deze aarde hoe die er ook aan toe is – niet wordt losgelaten. Dat de Eeuwige door roeien en ruiten gaat om dat wat begonnen is als goed, waar en schoon – ook weer te herstellen. En dat daarvoor misschien de eeuwigheid nodig is, gezien ons huidige gedrag – maar dat dit sowieso komt. Dat we nergens tijd voor lijken te hebben, dat de tijd tikt, dat het vijf over twaalf is – en tegelijk, dat er voor alles de eeuwigheid is. Dat wat nu niet herstelt wordt, herstellen zal en dat we daar nu al onderdeel van kunnen, ja zouden moeten zijn . The Future is Peace, zegt Maoz Inon. De meest uitzichtloze situaties van conflict werden soms opeens omgegooid – naar vrede, tot verrassing van iedereen. Tegelijk duurt het generaties. Sterven er mensen in de ellende. Kan het hedendaagse verzet aangevuld en verrijkt worden met een geloof in een toekomst?
Zonder dat zouden we beklagenswaardig zijn, zegt Paulus. Zonder dat geloof in die toekomst en ik snap er wel iets van – juist als hier de gesprekken over oorlog en onrecht onherroepelijk leiden tot een soort machteloze stilte. Want de machten van kwaad en onrecht zijn zo onnoemelijk groot en hen lijkt geen strobreed in de weg te worden gelegd. En toch, elke dam die even wordt opgegooid tegen het kwaad, de groei van het goede – hoe klein ook – is volgens christelijke overleving niet alleen de bedoeling in dit leven maar ook een signaal, een teken van de wereld die komt. Bedoeld om de burger moed te geven, al lijkt het vechten tegen bierkaai.
De toekomst is vrede, elk moment waar het hier gebeurt, heeft waarde voor de eeuwigheid. Niet alleen een beeld van hoe de wereld zou moeten zijn, maar - zo is de belofte – hoe die zál zijn. Ik weet niet of ik het helemaal geloof, maar ik ga het maar weer eens rond laten gaan in hoofd en hart.
Tot zover de popupgedachte van vandaag. Een hele goede vrijdag gewenst. En vrede, en alle goeds.
