Op de goede weg
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Op de goede weg – PopUpGedachte maandag 16 februari 2026
Of je op de goede weg bent en hoe je dat weet. Dat is nog niet zo eenvoudig te zeggen, ik gok zomaar dat je van iedereen een ander antwoord krijgt op de vraag of diegene vind op de goede weg te zijn. En interessanter nog, hoe die dat dan weet of waarom die dat niet weet. Ben ik op de goede weg? Neem ik überhaupt soms de tijd om me dat af te vragen? Of misschien zijn er meerdere manier van je dat afvragen. De oppervlakkige manier die honderd keer per dag krabt aan je onderbewustzijn; moet je dit wel doen, kost je dit niet teveel energie, waarom zou je. Dat je dan de bakker broodjes ziet bakken en denkt; och heerlijk, zou dat zijn. Met je handen werken, een heldere taak, was ik maar bakker. En dan niet doordenkt hoe pittig het is om in deze tijd een onderneming te runnen, hoe weinig vrij je bent of hoe vroeg je alleen al op moet staan. De oppervlakkige vraag, een geromantiseerde blik op de ander en niet veel meer dan onzekerheid. De echte vraag is nog wel wat anders; doe ik wat ik moet doen. En dat is een vraag om de tijd voor te nemen. Om dan misschien er wel achter te komen dat het niet de vraag is wat je doet, maar hóe je doet wat je doet. Omdat je de belangrijkste dingen kunt doen zonder liefde, of de onbelangrijkste met heel veel liefde. En dat dit ingrediënt alle verschil maakt.
Vandaag een vraag zonder liefde aan Jezus van Nazareth. Een uitdaging aan diens adres. Omdat hij nogal grote claims zou hebben en de religieuze leiders zich uitgedaagd en belaagd voelen. Dus staat er: “Om Hem op de proef te stellen verlangden ze van Hem een teken uit de hemel. Hij slaakte een zucht uit het diepste van zijn hart en zei: 'Wat verlangt dit geslacht toch voor een teken? Voorwaar, Ik zeg u: in geen geval zal aan dit geslacht een teken gegeven worden.”
Hij doet niet mee met het spelletje. Geen teken op bestelling. Het helpt ook niet. Ooit wel eens gehoopt op een teken en dat je er daarna toch weer aan twijfelt? Zo werkt het met een teken; het is gebeurd, maar het is nooit genoeg. Tenminste, in mijn leven. Twee weken en twee dagen geleden stond ik aan de Rand van de Wereld, tenminste zo heet het in het Spaans. Finisterra, of ook wel Fisterra. Einde van de Terra, de aarde. De weersverwachtingen waren onheilspellend, gigantische regen, onweer, harde storm. Het zou niet veilig zijn op de pier onder de vuurtoren waar we ons wilden verzamelen. We moesten maar kijken hoe het zou gaan. En ja, het regende de dag ervoor. De golven braken in woeste schuimkoppen op strand en rotsen. We hingen tegen de wind in, het was prachtig en intens. De volgende dag toch naar de vuurtoren. We liepen tot onze verbijstering in de zon. Tussen de donkere wolken door, schoten felverlichte stralen naar zee, bergen en het groepje pelgrims van de Peacewalk. De wind rukte wat aan haren en tassen en vlaggen, maar geen spatje regen. Toen we aankwamen om ons te verzamelen op de pier, zei nog een lokale Spanjaard: je moet snel zijn, het gaat zo regenen. De regen kwam niet, de zon wel.
Is dat een teken? Het was een moment om te vieren. Maar het tekenkarakter ervan schuif je zo aan de kant. Dat klinkt achteloos, maar dat is het niet. Zo werkt het, de onzekerheid van hoofd en hart is groter dan een hemels schouwspel je kan geven. Ik kijk naar de foto’s en zou nog wel honderd tekens willen. Elke dag één, of misschien wel drie. Maar zo gaat het niet. Soms is het er, als een knipoog. Niet te zwaar op leunen. Want er was een ander principe, dieper verworteld, dat je bracht op de plek waar je bent. Ik noem het even geloof. En dan niet die van een bepaalde richting; maar een diepe overtuiging dat je geroepen bent om op weg te gaan, om lief te hebben, om zorg te dragen. Waar je ook bent.
De eeuwige testen met tekens is blijkbaar niet de weg, We hebben zelf een verantwoordelijkheid – waar het ergens al inzit, in dat woord :verantwoordelijkheid. Leven in antwoord op de roep van de Eeuwige, op de roep van de mensen, de dieren, de dingen om je heen. Het een en het ander, het een in het ander. En dan maar op hoop van zegen. En geloof, dat ook – geloof die de hoop draagt. Ook als je m even niet voelt. Dat is ok. De ene voet voor de ander.
Tot zover vandaag. Een hele goede maandag gewenst. En vrede, en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
