Wat je te geven hebt
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren. Vanaf 31 augustus 2026 vanaf de Peacewalk (www.peacewalk.info)
Tekst onder afbeelding
Peacewalker in Italy - Flag says: to Sarajevo and then to Jerusalem
Wat je te geven hebt – PopUpGedachte maandag 14 september 2026
Mohacs heet de plek waar we onderdak hebben gevonden. Het is het uiterste zuiden van Hongarije, ik zit op een bankje op de grote binnenplaats van een gemeenschapshuis van de kerk. Onder een grote boom ligt een van de pelgrims te slapen. De camperbus die we meenemen als gezinshuisje en als ondersteunend vervoer voor de Walk, staat onder de andere boom. Het is nog stil. Vandaag is het een rustdag op de Walk.
Verderop ligt het gedenkveld van Mohacs. Hier vonden zo’n 15.000 tot 20.000 Hongaren de dood in een veldslag met het Ottomaanse leger. Ze werden in de val gelokt en vernietigd. Halverwege de zestiende eeuw. Daarna trok het Ottomaanse leger verder tot aan Wenen en werd daar tot staan gebracht.
De waanzin van oorlog. Het is alsof ik de aarde hier nog hoor roepen. Om tot bezinning te komen, mensen. Om andere keuzes te maken. De grond is hier getuige geweest van de waanzin van de mens. Ik denk aan Reem, de leider van de Palestijnse vrouwenvredesbeweging. Zij initeerde de Barefoot Walk als symbolisch statement. Een moment waarop Palestijnse en Israelische vrouwen samen de schoenen uitdoen, op blote voeten in stilte lopen uit rouw, verdriet, woede en verzet om de kinderen die stierven op de grond. Ook bloed dat roept om bezinning. Verandering.
Dus loop ik nu hele stukken op blote voeten. Voorzichtig, want je hebt zomaar blessures. Rustig opbouwen. Het is geen wedstrijd. Wel bezinning.
Vandaag lees ik de tekst van de dag en dit staat er: “Zozeer immers heeft God de wereld liefgehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat alwie in Hem gelooft niet verloren zal gaan, maar eeuwig leven zal hebben.” Voor de kenners onder ons is dit een klassieker. En het doet me altijd denken aan de grote theoloog N.T. Wright die schrijft dat sommig christelijk geloof deze tekst beroerd begrepen heeft en eerder iets lijkt te zeggen als; Zozeer heeft God de wereld gehaat, dat hij zijn eniggeboren Zoon heeft omgebracht… Als er een God van Abraham, Isaak en Jakob is, die nog steeds in de haarvaten van de wereld aanwezig is – dan is dat niet uit woede of oordeel, maar uit liefde. En staat dat verhaal van kruis en opstanding er niet om schuld en oordeel, maar als toonbeeld van gevende liefde, kwetsbaarheid en het leven dat daaruit voortkomt.
Er is gegeven; leven gegeven aan jou en mij. Er is gegeven; ruimte voor falen, voor mislukken, voor opnieuw proberen, voor genade. Ook aan jou en mij. En in al dat proberen, ligt een uitnodiging besloten om zelf te leren geven. Niet geven wat ik niet heb, maar mezelf geven. Dat er staat dat de Eeuwige zijn zoon geeft kan mijns inziens niet anders in context gelezen worden, dan dat die zichzelf geeft. Kan ik mezelf geven; ter beschikking stellen. Present zijn. Met hart en ziel en handen. Daar waar het pijn doet. Niet om mijn gelijk te halen, niet om te wreken, niet om te ontvangen allereerst. Maar er te zijn.
Het slagveld hier was een plek waar mensen hun leven verloren. Ze gaven het niet, ze werden ingezet als pionnen in een strijd. En daarvoor betaald. Hopelijk, dan was het nog iets. Als de Eeuwige zichzelf geeft, dan is het niet op het slagveld, maar in het ziekenhuis, in de rokende puinhoop, in de rouw en op de plekken waar mensen niet meer geloven in de strijd omdat ze al verloren hebben. Met hen werkt hij een andere gemeenschap uit; niet langs religieuze of culturele lijnen maar in de ander jezelf zien – elke ander – en God.
Morgen lopen we langs het slagveld, om alternatieven te leren en te oefenen. Om onszelf daarin te geven aan de weg van de vrede. Wat het ook maar brengen moge.
Tot zover vandaag. Voor nu, waar je ook bent; vrede gewenst. Vrede, en alle goeds.
