Tijd voor iets nieuws
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren. Vanaf 31 augustus 2026 vanaf de Peacewalk (www.peacewalk.info)
Tekst onder afbeelding
Peacewalker in Italy - Flag says: to Sarajevo and then to Jerusalem
Tijd voor iets nieuws – PopUpGedachte vrijdag 4 september 2026
Maar wat denken jullie over de situatie in Palestina en Israël, had een Hongaar die een stuk met ons meeliep, gevraagd. Ik hoorde pas later het verslagje van het gesprek. Dat sommigen hadden gezegd: we kiezen geen kant, we zijn voor vrede. Dat de man later het nog aan anderen had gevraagd, die iets meer konden zeggen over verzet tegen het gruwelijke geweld van Israël. Zonder ook maar enige vrijbrief voor terrorisme, maar het geweld zeven oktober is al duizend maal vergolden, terwijl er geen einde lijkt aan het geweld van Israel. Ik zeg het maar zo, terwijl ik de eerste Walkers ook begrijp. Het is zo lastig om wat dan ook maar te zeggen; je kennen is altijd beperkt, elk woord breekt een andere wereld open. Waar moet je beginnen? In elk geval is de Walk geen plek van neutraliteit, maar van verzet. Het is geen demonstratie, maar het kan niet leven met hoe de dingen gaan.
De spreuk die al heel lang met mij meereist, is deze: Hoop heeft twee prachtige dochters, de een heet Woede, de ander Moed. Woede over hoe de dingen zijn en de Moed om te durven geloven dat ze niet zullen blijven zoals ze zijn.
Oefen de woede, laat die opvoeden door de Hoop – zonder opvoeding komt niemand goed terecht en houdt Moed.
Een pelgrimage is het verlaten van het bekende, op weg in het onbekende, naar het onbekende. Bij elke stap opnieuw ontdekkend hoe het onbekende óók een veilige plek is, eentje van verrassingen en verwondering. Een pelgrimage is, zeggen sommigen, de oudste vorm van verzet. In de lezing van de dag gaat het over verzet en verandering, over vernieuwing en hoe rigoureus dat moet zijn – volgens de rabbi uit Nazareth. Het is een parabel als antwoord op de vraag waarom de leerlingen van Jezus niet net als iedereen zich aan bepaalde vastendagen houden. Dit staat er:
'Niemand scheurt een lap van een nieuw kleed om daarmee een oud te verstellen;
anders verscheurt hij immers niet alleen het nieuwe kleed, maar de lap uit het nieuwe past bovendien niet bij het oude. En niemand doet jonge wijn in oude zakken; anders doet de jonge wijn de zakken bersten, hij loopt eruit en de zakken gaan verloren.
Maar jonge wijn moet men in nieuwe zakken doen. En niemand die oude gedronken heeft, wenst jonge; hij zal zeggen: de oude is best.'
Wij zijn anno nu niet de hele dag bezig met kleding verstellen of wijn in leren zakken opslaan, dus we hebben niet onmiddellijk een idee wat hier bedoeld wordt. Maar het punt is dit; een nieuw perspectief, een nieuwe manier van leven werkt niet als doekje voor het bloeden. Volop oorlog en een beetje vrede, om het aangenamer te maken. Dat werkt niet, het trekt elkaar kapot. Kwaad met kwaad vergelden, en af en toe een beetje vergeving. Het gaat niet. Een plek van vertrouwen creëren, maar we blijven wel argwanend naar motieven. Ik noem er zo even drie, er zijn er vast meer te bedenken. Nieuwe wijn, een nieuwe manier van leven, heeft een nieuwe verpakking nodig. En oude verpakkingen zijn hardnekkig en belangrijker nog: oude wijn is vertrouwd. Wie een beetje wijndrinker is, weet dat die oude, belegen, doorwrochte smaak nou eenmaal een gevoel geeft van rijkdom en traditie. Jonge wijn heeft niet de voorkeur. Jonge wijn heeft tijd nodig en vertrouwen. En toewijding.
Het is tijd dat er nieuwe wijn geschonken is in de wereld, want de oude is bloedrood. Tijd voor nieuwe verpakking, jij en ik en ook community’s, rituelen en verbindingen. De Peacewalk is een zoektocht hiernaar. Een oefening. Of die slaagt, weet niemand. Hoe je dat meet, ook niet. Het is aan ons allemaal om nieuwe vormen te vinden, nieuw dorstlessers – want zo komen we er niet. En één troost, die nieuwe vormen zijn op allerlei plekken al aanwezig. En we hoeven niet alles te bedenken. Een pelgrimage is ook geen nieuwe vorm – maar wel opnieuw vormgegeven. Tijd om weer te spelen, nieuw druivesap te brouwen, oude vormen nieuw leven in te blazen. Met urgentie én speelplezier.
Tot zover vandaag. De zon is opgekomen hier in de Kroatische heuvels. De walkers zijn zich aan het voorbereiden voor een nieuwe dag lopen – op de verschillende parallelle routes, op weg naar elkaar en dan voort naar Palestina en Israel. Wij nemen een ruime week rust. Mogelijk met PopUpGedachtes, mogelijk zonder. Dat weten we maandag. Voor nu, voor vandaag – en het weekend: vrede gewenst. Vrede, en alle goeds.
