Zelfreflectie
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Zelfreflectie – PopupGedachte vrijdag 13 maart 2026
Vrijdag de dertiende, goed om eens even rustig stil te staan. Ze zeggen dat de dag ongeluk brengt, maar je zou ook kunnen zeggen dat dit misschien helemaal niet hoeft. Ongeluk in de wereld is er genoeg. Laat maar zitten, vrijdag. We zijn al verzadigd. Geluk is er ook een hoop. Gisteravond zaten we bij elkaar in Amsterdam West, een gezelschap van mensen uit verschillende levensbeschouwingen en achtergronden. Een klein groepje, want krijg maar eens mensen gewoon bij elkaar op een doordeweekse donderdagavond. Het vraagstuk was Verbeeld de Vrede – hoe die eruit kan zien als je die tekent of bouwt als een architect met building blocks in je eigen wijk. En na een korte uitnodiging buitelen de verhalen over elkaar heen - die van vrede zoeken of hopen. Van iemand die in de supermarkt opeens aan de praat raakt met de fatbikeboys waar ze altijd van een afstandje naar kijkt als een gesloten, vreemde wereld van stoere jongens met een grote bek. Van de joodse man op de iftar, en hoe alle shit in de wereld besproken wordt – ook Israël, Palestina – maar van mens tot mens, hart tot hart, in verlangen. Er is zoveel. Ook op vrijdag de dertiende.
Dus ik zoek ook vandaag maar weer m’n rust. En in de lezing van de dag een oproep van de profeet. De oproep tot bekering. Hij nodigt zijn volksgenoten uit – ver voor onze jaartelling – met de volgende woorden:
bekeer u tot de Eeuwige en zeg: Gij vergeeft toch alle schuld, aanvaard ook onze goede wil: wij zullen onze woorden als offerdieren geven. Assur kan ons niet redden, wij zullen niet meer op paarden rijden en tegen het maaksel van onze handen zeggen wij nooit meer: Gij zijt onze God.
De veertigdagentijd en de Ramadan gaat over bekering – of over inkeer eigenlijk. Over je wegen weer eens onder de loep nemen en terugkeren naar je kern, naar wat belangrijk is. En goed. Loop niet gebukt onder schuldgevoel – of dat de ingeslagen weg onomkeerbaar is. Dat is die niet. Het heeft niet meer dan woorden nodig. Niet eens grote offers (of offerdieren, zoals er staat. Laat de dieren maar gewoon dieren zijn.). Het heeft alleen woorden nodig. Zoals; dit was niet ok. Of het spijt me. Ik ga het anders doen in het vervolg.
En Assur gaat je niet redden. Amerika gaat je niet redden. Zeker niet. En Europa ook niet. Of wat voor land of natie dan ook. We springen niet op de oorlogswagen, we luisteren niet meer naar de gouden bergen van de grootspraak. We keren naar binnen en naar elkaar. We geloven niet meer in wat we zelf hebben opgebouwd, het maaksel van onze handen. Want we weten hoe kwetsbaar het is.
En dan is de belofte van een groeiende olijfboom, met stevig verankerde wortels en is er dauw en zegen. Een plek om in de schaduw te zitten en tijd en ruimte om te oogsten. Zonder te hoeven vluchten in de schuilkelders. Metaforisch of letterlijk.
Kan ik houden van degene die ik vandaag ontmoet. Kan ik mijn innerlijke kind – dat onrustig en angstig vraagt om houvast en zekerheid, erkenning en liefst dat de schuld van de onrust bij de ander ligt. En bij wie dan, en ik denk hoe ik dat dan zal benoemen aan de ander, want zo gaat dat toch niet. Dat kind, dat het rust vind en vertrouwen. En vandaag de weg vind aan de hand van de gedachte dat je niet de enige bent met diezelfde onrust. En dat er een Eeuwige is die zorgt, dat je je niet hoeft te bewijzen en dat de onrust van vandaag en die van morgen niet de hoofdmoot hoeven te zijn van je leven. Dat je mag ademen, met de zuurstof die je is gegeven. En dat je even mag zitten met dat angstige of onrustige kind. Aan tafel. Met iets te eten of te drinken. En erkennen dat het onrustig is. Maar dat de wereld er niet van vergaat. Dat er een God is die alles al heeft gezien – en dat er altijd momenten van licht, vrede en liefde zijn. Ook voor jou, om je aan te laven. Dat het allemaal niet zo hard hoeft – dat het ok is. Voor nu. En voor vandaag.
Tot zover op deze vrijdag. Een hele goede dag vandaag gewenst en een heel goed weekend. En bovenal ,heel praktisch en voor nu, en in deze wereld: vrede gewenst, vrede en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
