Waar is de weg
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Waar is de weg – PopUpGedachte donderdag 12 maart2026
Er is iets heel basaals aan pelgrimeren. We kennen allemaal wel het zoeken van je weg, dat je een wandeling hebt gepland en niet weet of de route nou linksom of rechtsom gaat. Op een pelgrimsroute is het nog net anders. Ik ben hartstikke nieuw in dat idee van pelgrimeren, dus misschien vertel ik je helemaal niks nieuws – maar er is iets unieks aan het zoeken van je weg op een pad waarop je niet terugkeert. Je laat de ene plaats achter je, met je spullen op je rug, om in de volgende plaats weer te overnachten. Het zoeken van de weg is nog wat urgenter, want je weet niet wat je wacht bij aankomst. Mijn zoon van veertien toen, intussen vijftien – die meeliep tijdens een pelgrimage en protestloop in Nederland van Christelijk Collectief: ik ben nog nooit van het ene dorp door het groen naar een ander dorp gelopen. Dat zegt misschien iets over het gebrek aan avontuur in onze opvoeding, maar het is een mooie ervaring. Reizen is iets anders dan toerist zijn en pelgrimeren is iets anders dan wandelen.
Waar de weg is, dat wordt dan belangrijk. En de metafoor van de pelgrim past op het gewone leven. Alles wat je achterlaat in de tijd, daar kun je niet meer heen terugkeren. Gedane zaken, zoals ze zeggen, nemen geen keer. Wat er is, dat is het heden; de stap op de weg, de keuze om voort te gaan of te blijven en de toekomst. Wat doe ik vandaag? Met mijn dag, en weet ik de weg voor vandaag?
De lezingen van de dag zijn in deze weken kritisch. Kritisch op de mens, kritisch op het zogenoemde ‘volk van God’. Sowieso staan die oude profeten – en trouwens heel veel van de bijbelse boeken – vol met geloofskritiek. Zeggen dat je gelooft en hoopt en liefhebt, dat je erbij hoort – en ondertussen een ander pad volgen, andere keuzes maken. En dan zijn het onder andere profeten als Jeremia die willen gidsen, terug naar de route van de Eeuwige. Maar dat gaat niet vanzelf. Dit staat er vanochtend:
“Zo spreekt de Eeuwige: “Dit alleen heb Ik hen bevolen: Luistert naar Mij, dan zal Ik uw God zijn en gij zult mijn volk zijn. Volgt de weg die Ik u wijs, dan zal het u goed gaan. Maar ze hebben niet geluisterd en Mij niet gehoorzaamd. Ze blijven hardnekkig in de boosheid. Hoe langer hoe meer keerden ze zich van Mij af.”
Dit is het refrein toen. En als ik deze dagen weer lees over Iran, dan is er niet heel veel veranderd. Je bent God niet. Er is een reden voor internationale verdragen. Geweld moet beteugeld. Maar nee, op eigen houtje een weliswaar verschrikkelijk leider vermoorden om de held uit te hangen en eigen belangen veilig te stellen – en dan vervolgens verbaasd zijn als het regime toch niet op omvallen staat en maar drones en raketten blijft afvuren. En een meerlanden oorlog maar voortduurt. Had het anders gekund dan, vragen degenen die met hart en ziel de onderdrukte mens nabij zijn. Ja, er is een andere weg.
De eeuwige kwam niet de keizer onttronen, maar mensen bevrijden die vast zaten in uitsluiting en haat. Waar wij zo vaak de slechterik aan willen pakken, want dan zullen de mensen vrij zijn. Kwam hij mensen bevrijden uit hun onderdanigheid, uit hun machteloosheid. De weg van de macht lijkt de directe weg, het wegnemen van wat je ziet als de verpersoonlijking van het kwaad, onderdrukking, genocide – maar het is de omweg. Want de mens zelf is aan bevrijding toe, zowel daders als slachtoffers. En meer geweld brengt niet meer menselijkheid, in tegendeel.
En leuk zo’n analyse, maar ik dan. Ken ik de weg? Hoe vaak geloof ik niet in de snelle weg, die naderhand een omweg blijkt te zijn omdat er zoveel gerepareerd moet worden. Het snelle ontslag, de snelle whatsapp message, de snelle mening om er een einde aan te maken. En dan begint de ellende. De kortste weg is niet snel, meestal is die uiteindelijk langer. De kortste weg is die van liefde, zorg en hoop – van vertrouwen en overgave. Dat je God niet bent, dat je maar te vertrouwen hebt op het kompas van de Eeuwige – waarin verzoening, zorg, bevrijding, dankbaarheid, het aanklagen van onrecht en besef van eigen beperktheid nogal belangrijke markers zijn.
Het wordt alweer te lang vanochtend, tijd om af te ronden. Het is ook maar een PopUpGedachte. Een hele goede donderdag gewenst vandaag. En vrede, en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
