Juist voor de kwetsbaren
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Juist voor de kwetsbaren – PopUpGedachte donderdag 4 juni 2026
Kwetsbaar zijn is nog niet zo makkelijk. Het is alsof onze biologie zich daar met hand en tand tegen verzet. Want kwetsbaar betekent gevaar, je harnas afleggen betekent dat iemand zo een pijl in je bast kan schieten. En je hersens kunnen dan slim zijn, maar ze bedenken dan niet per se dat we niet meer in de Middeleeuwen leven met pijlen en harnassen – en dat er überhaupt geen pijlen op je gericht staan. Gewoon voor de zekerheid standaard je harnas aan, fluistert het onderbewuste. Je weet maar nooit. Ook vertelt je brein je niet over de nadelen van het harnas. Dat je wat minder aanraakbaar bent. Dat de knuffel van de ander, die je ook hard nodig hebt, net wat minder lekker aankomt. Én dat je de indruk wekt absoluut niets nodig te hebben. Wat niet het geval is. Zonder de ander overleef je namelijk ook niet.
Het overlevingsmechanisme is een stevig goedje, dat ons aardig in de weg kan zitten. Naast dat het natuurlijk veel voor ons doet en kan doen. De beste intenties, natuurlijk. En zoals het spreekwoord zegt, met de beste intenties is de weg naar de hel geplaveid. Wat een beetje een brute uitspraak is, maar als we niet uit onze overlevingsstand komen, een plek vinden om dat harnas af te leggen en ons te laten leiden, raken, vertrouwen – dan is ons leven in dat harnas toch een aardige marteling.
Ik bedenk dit ter inleiding van een stukje uit een Psalm, een lied van ver voor onze jaartelling – waar ik in eerste instantie stevig van in de weerstand schiet en daarna besef dat het toch best wel over mij gaat. Dit staat er:
Goed en rechtvaardig is de Eeuwige,
Hij wijst zondaars de weg,
Wie nederig zijn leidt Hij in het rechte spoor,
Hij leert hun zijn paden te gaan.
Zondaars en nederigheid. Ik zie de door de machtige kerk gebogen ruggen, die in plaats van bevrijd en gesterkt te worden door een emanciperend verhaal van christendom – kromgebogen worden onder de last van zonde en oordeel. En ik huiver. Dat nooit. Zondaar, nederigheid.
Maar dan denk ik aan de Peacewalk. Aan de crowdfunding van deze dagen. Aan mijn eigen leven en de keren dat ik met mijn neus tegen de muur liep, dom was, of simpelweg onaardig. Blind. En dan de momenten dat je erkent dat je stom bent geweest, dat je met lood in je schoenen vergeving gaat vragen omdat je het zo niet had moeten doen. De kwetsbaarheid van die momenten. En de bevrijding. Pas als ik weet dat ik het ook echt niet weet, kan die fluisterstem van de Eeuwige me brengen op plekken waar ik anders nooit had durven zijn. Als ik mijn harnas aanhoudt, omdat ik toch moet weten wat ik doe – want wie zou anders me voor vol aanzien – hoe moet dan de inspiratie, de Geest, me vinden?
Zij die het niet meer weten, worden geleid. Zij die durven erkennen dat ze deel zijn van het probleem, die gaan op weg. Naar vluchtelingenkampen, of plekken langs de grenzen van Europa – met de Walks of Shame van de afgelopen jaren. En dus nu naar Jeruzalem of Al Quds, een idiote afstand, om iets te leren wat we blijkbaar verleerd zijn. Stap voor stap. Daarom een witte vlag. Nog steeds kan die te stoer zijn, zo’n vlag op een stok. Maar wit is en blijft die vlag van de overgave. Van degene die niet meer ten strijde wil trekken omdat het de ondergang betekent. En de kaarten op tafel legt. De crowdfunding is zo’n oefening. Open neerleggen dat ik heel graag popupgedachten wil blijven maken en graag op zoek ga naar ongedachte wegen, maar dat ik dat niet alleen kan en niet alleen wil. En geld is een rottig goedje, maar in de crowdfunding wordt het opeens een middel van verbonden zijn. Elk jaar opnieuw wil het lijf en het hoofd er niet aan. “Maak niet die pagina aan, stuur ‘m niet rond.” Irrationele gedachten weet ik nu. Overlevingsinstinct van een stem die vast ooit belangrijk is geweest, maar nu even mag zwijgen. En dan gaan we weer. En blijken er zovelen meteen al klaar te staan om mee te doen. Met plezier. En uitroeptekens.
Tot zover even de PopUpGedachte van vandaag. Op de kwetsbaarheid en het niet weten, op erkenning van eigen onmacht en stommiteiten – en met een open blik om geleid te kunnen worden naar de plekken waarvan je niet wist dat ze bestonden. Dat idee. Een hele goede donderdag gewenst. En vrede, vrede en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
