De paradijstuin
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren. Vanaf 31 augustus 2026 vanaf de Peacewalk (www.peacewalk.info)
Tekst onder afbeelding
Drie van de zeven wandelstokken die vanuit de verschillende startpunten van de Peacewalk onderweg zijn - van hand tot hand - tot aan die verscheurde stad, tot de ontmoeting met de Peacebuilders in Palesetina en Israël.
De paradijstuin – PopupGedachte dinsdag 1 september // Budapest, Hongarije
Het is nog vroeg maar er schuifelen al mensen door de tuin. Iemand pakt een slaapzak in, een tweede loopt met tandenborsel en handdoek naar het leegstaande appartement waar de douche van beschikbaar is. Op de vloer van het appartement liggen onze kinderen op matjes nog diep te slapen. Straks maken we ze wakker, dan is er ontbijt en tijd om te gaan. De eerste loopdag van nog heel veel loopdagen, iets meer dan twintig kilometer vandaag.
Grote bomen ruisen hierbinnen in het hofje, de zon verlicht al hun toppen. Nu is er nog schaduw hier. Het gaat een warme dag worden. Peacewalk dag tweehonderd-zoveel. En deze tuin is magisch.
Ik lees de teksten van de dag en een zinnetje blijft hangen
De Eeuwige ondersteunt die dreigen te vallen,
richt al wie gebukt gaat weer op.
Deze tuin is een plek waar kwetsbaren zich verzamelen. Waar nu de Peacewalk even thuis mag zijn. Toen we hier twee dagen geleden de poort binnenliepen, was er een feest aan de gang. Een lange tafel stond vol eten, mensen zaten eromheen, liepen door de tuin, nodigden ons uit om mee te eten – we komen zo, zeiden we. Eerst ons even voorstellen aan onze gastvrouw, de Lutherse voorganger Marta Bolba. Zij had de Peacewalk welkom geheten in het hofje. In de appartementen rondom de tuin wonen veelal vluchtelingen, er zijn wat studentenkamers. En er is een kerkgebouwtje met een gezamenlijke keuken.
Aan de lange tafel bleek het twintig jarig bestaan gevierd te worden van de christelijke gay community van Budapest. Zij hebben geen vaste plek, moeten voorzichtig zijn wat ze online melden over waar ze samenkomen – anders worden ze mogelijk opgewacht door haters. Met een enkeling binnen de kerkelijke structuur is er contact, zoals Marta. Verder is het eenzaam. Én het is samen. En verwelkomend. We schuiven aan, luisteren naar verhalen, onze eerste dag in het paradijs.
Het paradijs hier in Budapest is stoffig en zanderig, de muziek die iemand heeft aangezet stoort mijn gedachten, niets is perfect. Maar het is een plek waar mensen ondersteunt worden die dreigen te vallen, waar opgericht worden wie gebukt gaan. Waar in hangmatten peacewalkers hun plek vinden. En een stralende Marta Bolba op de vooravond van ons vertrek, gisteravond, vertelt hoe ze druk bezig was in haar huis met budgetten en financiën – maar als ze dan uit het raam kijkt en de Peacewalkers ziet rusten, praten, muziek maken, eten delen – dan weet ze weer dat ze thuis is.
Wie je ook vraagt om hulp bij het vinden van onderdak en netwerk in Budapest, ze verwijzen naar Marta Bolba. Ik weet niet hoe ze het doet – dat ze daarbinnen haar rust bewaart en haar werk blijft doen. Misschien is die tuin ook wel het geheim. Dat hier liefde en zorg geworteld en gegrond is. Een plek om te verblijven.
Wij trekken verder. We verzamelen tuinen en mensen en verhalen. Om diep in onze ziel te graveren, dat de wereld niet is wat het nieuws ons vertelt. Dat tegenover het nieuws, er iets ouds staat. Wat overal te vinden is. De Geest van de Eeuwige, de zorg voor de ander, de onvoorwaardelijke zorg. Het is er, je struikelt erover – als je gaat lopen. Tenminste, dat is tot nog toe de ervaring. Als dat in onze ziel geschreven staat, als dat verhaal verteld wordt, dan weten we: nog steeds richt de Eeuwige overal mensen op die gebukt gaan en ondersteunt wie dreigen te vallen. Mensen doen dat, de natuur doet dat ook. Het is één verhaal, dat verteld en ervaren wordt, verspreid over deze hele wereld, onderling, ondergronds verbonden als lange schimmeldraden die af en toe bovengronds leven geven.
We gaan weer lopen. Dag tuin. Dag Paradijs. Op naar het volgende exemplaar. Op onze zoektocht naar recht en vrede, naar verandering en hoe dat te zijn in de wereld.
Tot zover. Een hele goede dinsdag gewenst. En vrede, waar je ook bent. En alle goeds.
