Zwak, nerveus en angstig
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren. Vanaf 31 augustus 2026 vanaf de Peacewalk (www.peacewalk.info)
Tekst onder afbeelding
Drie van de zeven wandelstokken die vanuit de verschillende startpunten van de Peacewalk onderweg zijn - van hand tot hand - tot aan die verscheurde stad, tot de ontmoeting met de Peacebuilders in Palesetina en Israël.
‘Zwak, nerveus en angstig’ – PopUpGedachte maandag 31 augustus 2026
Mooie woorden om een nieuw seizoen mee te beginnen; zwak, nerveus en angstig. En dat terwijl ik hier domweg gelukkig zit te wezen in een hofje in Budapest, tussen bomen en oude gebouwen, met een koerende duif en opkomende zon. En voor ons als gezin; Joanne, mijn vrouw, en onze twee kinderen Makai en Mauka – aan het begin van een hele lange weg, te voet, naar Palestina en Israël; naar Jeruzalem, in het Arabisch Al Quds. Morgen vertrekken we hier. Vandaag is nog rust.
Het is alweer tijden geleden dat ik een PopUpGedachte schreef. Het was heerlijk om even niet vroeg op te hoeven staan. Tegelijk heb ik het gemist. Er is iets bijzonder heilzaams aan de dag beginnen in stilte, met teksten uit de oude geschriften van christendom, met een moment van gebed en meditatie en de vrijheid om te schrijven wat er dan ook maar geschreven wil worden.
Vandaag zijn het de drie woorden van iemand die als een van de grote grondleggers van christelijk geloof beschouwd wordt; Paulus. Zwak, nerveus en angstig, schrijft hij. Over zichzelf. Dat is hoe hij de wereld rondreisde, gedreven door en diep geloof dat in dat nieuwe idee van christendom iets enorm heilzaams zat verborgen, voor wie dan ook – van welke afkomst, of achtergrond, allereerst voor de outsiders, maar ook voor de insiders. Voor de dakloze en de melaatse, voor keizers en prinsen. Een radicaal omdenken van de wereld zoals die zich laat zien. En hij schrijft
“Ik voelde mij toen zwak, nerveus en angstig. Het woord dat ik u verkondigde, had niets te danken aan de overredingskracht van de `wijsheid', maar het getuigde van de kracht van de Geest: uw geloof moest niet steunen op menselijke wijsheid, maar op de kracht van God.”
Dat van die kracht weet ik niet zo goed. Maar dat zwak, nerveus en angstig ken ik zo goed. De afgelopen weken en maanden ben ik zo vaak zo wakker geworden. Zeker als er even geen PopUpGedachte was om te schrijven en de vele verantwoordelijkheden me allemaal leken aan te staren vanaf de rand van het bed, zodra ik mijn ogen opendeed. Ik was niet in staat om een Peacewalk te leiden, om te doen wat nodig was, om de vader te zijn die ik graag wilde zijn en tegelijk mijn andere verantwoordelijkheden in de lucht te houden. Om mezelf in de spiegel aan te kijken.
Pas als ik opstond, het licht helderder werd en mijn voeten de grond raakten, ontstond er weer een klein beetje evenwicht. Zwak, nerveus en angstig. Niet altijd, maar zeker óók.
En als Paulus daar plek aan geeft, een essentiële plek zelfs – is het aan mij en misschien wel aan iedereen om er ruimte voor te maken. We zijn met die Peacewalk al maanden en maanden onderweg – nu haken we als gezin aan voor de rest van de Walk – niet omdat we als sterke pelgrims door roeien en ruiten de Heilige Stad zullen bereiken om daar iets te brengen. Maar omdat we het niet weten. Omdat we hopen. Of juist omdat we de hoop verloren zijn. Omdat we niet niets willen doen. In het totale besef dat lopen misschien ook wel niets is. Maar dan wel samen. Met open handen en harten voor dat wat de weg brengt.
Waarom zijn het de outsiders die zich zo in die vroege tijd van christendom zo thuis voelden bij de man uit Nazareth en diens verhaal? Omdat de samenleving zoals die bestond voor hen niet werkte. Voor hen moest er iets nieuws gebeuren om mens te zijn. Dat dus misschien; dat de samenleving zoals die nu voortrolt – met de vanzelfsprekendheid van oorlog, van uitbuiting, van uitputting – niet werkt, niet kan. En of je thuis bent of onderweg; dat besef is essentieel. We weten wat we als mensen creëren als we het aan onszelf overlaten – tijd om ons te laten verrassen door iets anders, iets hoopvollers, iets wat voor ons overlevingsbrein onbestaanbaar is. En dat het dan in onze open handen en harten valt. Juist als ze zwak, nerveus of angstig zijn.
Tot zover vandaag. Een hele goede maandag gewenst. Ik hoop de volgende dagen en weken te kunnen blijven schrijven en maken – maar niets is zeker op deze tocht. Voor nu en voor vandaag: vrede gewenst, vrede en alle goeds.
