Geen vaste woon- of verblijfplaats
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Geen vaste woon- of verblijfplaats - PopUpGedachte woensdag 28 januari
De contouren van het 18e eeuwse raampje worden aangelicht door de kaars die hier brandt op mijn bureau. Buiten is het donker en ongetwijfeld koud. Binnen begint het op te warmen. Wat een mazzel om hier te mogen wonen, middenin de Jordaan. In deze woongemeenschap. Wat een mazzel om een vaste plek te hebben om te verblijven. Zelfs als we straks een seizoen lang gaan deelnemen aan de Peacewalk, na de zomer. Ons huis achterlaten en kijken waar de weg ons brengt van Hongarije tot aan Palestina en Israël. Zelfs dan is er nog de belofte van deze vaste plek om terug te keren. En dat is nogal wat waard. Voor mij, voor ons.
De eeuwige lijkt het niet zo te hebben op vaste verblijfplaatsen. Die is meer een pelgrim. Thuis op elke plek op aarde, maar verder niet zo honkvast. Misschien wat ongrijpbaar, in elk geval niet vast te pinnen en zeker niet et manipuleren. Al doet de mensheid op allerlei manieren hard haar best om dat toch te doen.
In de lezing van vandaag wil de grote koning David, die beroemde, een tempel bouwen. Als je ziet hoeveel shit er is over de tempel in Jeruzalem, had die dat misschien inderdaad uberhaupt beter niet kunnen doen. De Eeuwige is volgens de teksten ook niet erg enthousiast en laat door een profeet zeggen:
Wil jij voor mij een huis bouwen om in te wonen? Ik heb nooit in een huis gewoond, sinds de tijd dat Ik de Israëlieten uit Egypte heb geleid tot vandaag toe; steeds ben Ik meegetrokken in een tent, waar Ik in verbleef.
De Eeuwige is meer van de tenten. Zoals de Bhoeddistiche monniken die in een Walk for Peace nu door Amerika trekken. Slapen onder een open hemel of in een tentje. Daar zit betekenis. En koning David mag dan graag de aanwezigheid van de Eeuwige bevestigen, vastzetten, eren, versieren, behouden, grondvesten, hoe je het ook wilt noemen. En ondanks de eerste woorden van de profeet, ontstaat er toch een soort toestemming - de zoon van David, koning Salomo, mag de tempel bouwen. Maar het is het met een soort twijfel. In het heiligste deel van de tempel zal dan straks ook een kist staan met draagstokken. Het symbool van de reis - alsof het zo weer opgepakt kan worden. Om verder te reizen.
Ik weet nog niet zo goed wat het betekent allemaal maar ik hoop er iets van te ontdekken. Vanaf zondag misschien. Als we beginnen aan de omgekeerde versie van de Camino. Steeds maximaal twintig kilometers per dag. Hoogstwaarschijnlijk in de stromende regen. Onder die ene vage noemer, dat veelgebruikte en misbruikte woord: vrede. Er zijn honderden dingen die we nog zouden kunnen doen om de organisatie, de zichtbaarheid, de inhoud verder te brengen. Maar het is een beetje als de sabbat ooit, of de bel in het klooster; als het tijd is, laat je alles uit je handen vallen. De monnik laat de schoffel of de bierbrouwinstallatie even rusten, omdat het tijd is om te gaan bidden. Binnenkort is het tijd om te gaan lopen.
MIjn huis hier is belangrijk, buiten is het donker, binnen is het warm. Ik ben dankbaar voor binnen, maar buiten is het leven. Daar, tussen de mensen, de dieren, de dingen is er een roep om warmte, om medemenselijkheid, om een beetje geloof - en ja, om vrede. Wat er ook voor tempel wordt gebouwd en hoe er ook om wordt gevochten, de Eeuwige is aan de wandel. Zodat je overal waar je bent, nooit helemaal alleen zal zijn. Omdat de Eeuwige er de tent heeft opgeslagen, juist op de plekken waar het donker is. En koud.
Tot zover vandaag. Een hele goede woensdag gewenst. en vrede, en alle goed
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
