Het kan verkeren
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Het kan verkeren – PopUpGedachte vrijdag 24 april 2026
Het kan verkeren. Het schijnt de vaste uitdrukking te zijn geweest van de 17e eeuwse Amsterdamse dichter Bredero. Het kan allemaal anders worden. Het kan veranderen. En dat is zo natuurlijk. Zoveel weten we niet van wat er straks, morgen en volgend jaar gaat gebeuren. Plannen maken kunnen we best. En een heel groot plan staat te beginnen morgen. Met honderden mensen die zich hebben opgegeven. De wandelschoenen staan hier klaar. Het is allemaal niet zo heel moeilijk, we gaan gewoon lopen. Maar als het meerdaags wordt en door 19 landen met een totale lengte van 8500 kilometer, dan wordt het wel ietsje moeilijker. En toch gebeurt het. Sterker nog, dag 82 is al aangebroken want de Peacewalk begon al die dagen geleden al in Spanje.
“Het kan verkeren. Want wat weten we nou.” Dat gaat niet alleen over plannen maken. Maar ook over dingen die we rotsvast zeker weten. Waar we ons handelen op baseren. Waar we ons leven aan geven. Voor sommigen is dat vrede, voor anderen oorlog. Voor weer anderen een vrede, die eruitziet als oorlog. En die laatste is het rottigst. Vrede bereiken via de band van oorlog. Redemptive violence noemde een theoloog dat. Verlossend geweld. Hij noemt het een mythe, de myth of redemptive violence. En mythe’s zitten vaak dieper dan we willen weten. Ze spelen zich af in de onderbuik. We houden van kinderen en buren en zouden geen vlieg kwaad doen. Maar dan opeens wordt er iets geraakt, staat er iets op het spel – of vinden we het volkomen logisch dat er gebombardeerd wordt. En er doden vallen. Opeens zien we niet meer de vader, de moeder, of het kind. Maar alleen de terrorist of ‘bijkomende schade’, collateral damage. De mythe van verlossend geweld, rechtvaardigt het.
Maar het kan verkeren. Want wat weten we nou. Soms vallen de schellen van de ogen. Dat gebeurt namelijk in de lezing van de dag. Paulus, één van de grote denkers uit de vroeg-christelijke traditie. Vóór dat het woord christenen in zwang was. Het waren vooral leerlingen van Jezus van Nazareth en die waren gevaarlijk, want sektarisch en ondermijnend en wat niet al. Dus Paulus jaagde op deze mensen en liet ze gevangen zetten. Een rechtvaardige woede, een totale inzet. En dan gaat hij op weg naar Damascus om daar ook mensen te arresteren in naam van zijn God. Of misschien zijn Godsbeeld, want
Toen hij op zijn tocht Damascus naderde, omstraalde hem plotseling een licht uit de hemel. Hij viel ter aarde en hoorde een stem die hem zei: 'Saul, Saul, waarom vervolgt gij Mij?' Hij sprak: 'Wie zijt gij, Heer?' Hij antwoordde: 'Ik ben Jezus, die gij vervolgt. Maar sta op en ga de stad in; daar zal iemand u zeggen wat ge doen moet.'
Het is zo’n episch gebeuren. Er bestaan prachtige schilderijen van. Je ziet het voor je. De man komt op dramatische manier tot inzicht, wordt onderdeel van de community die hij naar het leven stond en één van de belangrijkste denkers uit de christelijke traditie. Bij Paulus werd christendom écht universeel; geen onderscheid meer tussen Jood en niet-Jood, geen vereiste culturele rituelen. Alleen geloof. Bekeerlingen zijn altijd het radicaalst en Paulus gooit de deur helemaal open. Want als er voor hem plek is in dit verhaal, dan voor iedereen.
Gisteren bij Radio 1 vroegen ze of ik dacht dat het een beetje ging helpen, zo’n Peacewalk. Blijft een lastige vraag. Misschien moet het antwoord zijn na deze lezing. Ach, het kan verkeren. Als Paulus opeens 180 graden kan draaien, wie weet wat voor dictator of democratisch gekozen oorlogspresident dan kan veranderen. En waar is dan de community van werkelijke vredestichters waar die zich bij kan aansluiten. Wat ben ik aan het doen in de tussentijd, in de tijd dat de boel nog moet ‘verkeren’, zogezegd. Op pad om te leren wat vrede is. Zo eenvoudig. Daarvoor de schoenen aan, de rugzak op, het onzekere tegemoet. En maar vertrouwen, blijven vertrouwen, dat de toekomst vrede is. En recht, want die gaan niet zonder elkaar. En verzoening, dat hoort erbij. En dat allemaal alvast mogen oefenen.
Tot zover vandaag. Een hele goede vrijdag gewenst – de volgende popupgedachte op maandag hopelijk van onderweg. We vertrekken dan die ochtend uit Utrecht. Zie Peacewalk.info/nl en klik die prachtige kaart voor alle info.
Voor nu en voor vandaag: vrede gewenst, en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
