Bevrijd en verbonden
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Bevrijd en verbonden – PopUpGedachte vrijdag 22 mei 2026
Al lopend, kom je jezelf tegen. Je voeten, die protesteren tegen al te lang bekneld in schoenen zitten. Je benen die na een dag met een rugzak te lopen, protesteren tegen weer in beweging komen. Je hart dat heus iedereen een plek wil geven, maar soms ook moe is van alle indrukken en mensen en verhalen. Je buik die eten wil, je rug die begint te wennen aan de rugzak maar ook opgelucht zich uitstrekt als je die rugzak even weglegt. Je komt jezelf tegen. In allerlei opzichten.
Je kunt dit leven niet perfect doen. Dat weten we allemaal. Dus spijt hoort bij ons bestaan. Of hoe je het ook noemen wilt. Had ik maar dit of had ik maar dat. De gedachte waarmee je ’s ochtends wakker schrikt omdat je die niet bericht hebt of die deadline glad bent vergeten. Die mens die je niet ok hebt bejegend. Dat karakterstuk van jezelf waar je niet zo makkelijk vrede mee kunt sluiten maar wat je lang ook niet altijd verborgen kunt houden. Terwijl je dat heel graag wilt.
Hoeveel genade ken ik eigenlijk? Voor mijn lijf, dat ik accepteer dat het even genoeg heeft gehad en het misschien rust nodig heeft. Voor mijn geest, die misschien ook niet zin heeft om de hele tijd overuren te maken? Voor mijn stommiteiten? Ze zitten zomaar in een virtuele rugzak, die dingen. En die kan behoorlijk vol raken. Misschien kan ik m soms even wegleggen, maar als ik dan weer op pad ga, doe ik ‘m onwillekeurig weer om – mijn spijt, mijn zelfkritiek, de eis aan mezelf om een betere versie van mezelf te zijn dan ik ben, of om morgen wél goed te doen wat ik vandaag en de afgelopen tientallen jaren niet heb kunnen doen.
Ik moet hieraan denken vanwege de poeet vanochtend die in een jaar ver voor onze jaartelling een lied schreef, een psalm, met dit als onderdeel ervan:
Zo wijd als de hemel de aarde omspant,
zo alomvattend is zijn erbarmen.
Zo ver als de afstand van oost tot west,
zo ver verdrijft Hij van ons de zonde
En zonde is een woord met een rottige lading. Het klinkt naar moralisme en verwijten, naar aangepraat oordeel en onderdrukkende prediking. Maar als het gewoon gaat over de dingen die we onszelf kwalijk nemen, persoonlijk of gemeenschappelijk – ook de manier waarop we met vluchtelingen, met klimaat, met dieren en wat niet al omgaan is zonde. Nogal. En ik ben daar onderdeel van.
De belofte van de Eeuwige is dit: de enige die je dit echt kwalijk kan nemen is degene die onpartijdig aan de bron staat van alles wat bestaat. En die, die geest die in ons, door ons, rondom ons bestaat, God of hoe je die ook noemt, heeft niets nodig dan erkenning om je álles volledig kwijt te schelden. Wie zichzelf dan nog de maat neemt, meent misschien wel heiliger te zijn dan God zelf. Als de Eeuwige mijn falen en medeplichtigheid, mijn zooi in mijn leven verder weggeworpen heeft dan de verste planeet, om omarmend en vrij me weer op pad te sturen mezelf te zijn, in zorg en liefde en met wat ik kan en niet kan. Wie ben ik dan om deze rechter uit z’n rechterstoel te duwen daar zelf te gaan staan met m’n andere zelf in het beklaagdenbankje en alle schuld weer op me te laden tot gevangenisstraf en marteling aan toe? Misschien mag ik die rechtershamer wel weer neerleggen en andermaal vragen: vergeef me, dat was niet mijn plek. Om dan ook dat naar de buitenste sterrenstelsels te zien verdwijnen door een liefdevolle, o zo begrijpende rechter die naar beneden komt en me omarmt. Ik knipper tegen het daglicht als ik weer naar buiten loop, een beetje onwennig – ik ben mijn rugzak vergeten en dat voelt licht. Niet mijn fysieke, die staat hier – want ik ga weer lopen. Maar de mentale. Die is kwijt en dat is fijn. En nodig.
Tot zover vandaag. Een hele goede vrijdag gewenst. PS. Vandaag start weer een volgend startpunt van de route in Polen. De Nederlandse en Belgische route lopen samen in Duitsland. De route uit Spanje en Parijs zijn op weg naar elkaar in Geneve. Berlijn is op weg naar Polen om daar zich te verenigen met de route die in het Noorden van Polen start. Allemaal op weg in die enorme gezamenlijke pelgrimage die vrede wil ontdekken. Echte vrede.
Voor nu en voor vandaag: die vrede gewenst, en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
