Reistickets
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Reistickets – PopUpGedachte dinsdag 21 april 2026
Gisteravond in een zaaltje boven de bibliotheek. Zo’n zeventig mensen bij elkaar, verwacht ik. Joods, Palestijns, Nederlands, Arabisch en een mengvorm van deze allemaal. We keken met elkaar naar de Joint Memorial Ceremony. Live uit Tel Aviv, Israël. Twee mensen presenteerden, Ibrahim kende ik al. Een fantastische spreker, host van de podcast the Third Narrative, Palestijn in Israël. De vrouw kende ik nog niet, Joods. Opgegroeid in een Joods-Arabisch huishouden. Samen leiden ze een Memorial Service.
Een Palestijnse moeder vertelt hoe haar ene kind is doodgeschoten, een ander gevangengezet – al zo lang geleden – ze heeft er nooit meer iets van gehoord. En haar veertienjarige zoon zwaar mishandeld en weer vrijgelaten. Zal een moeder ooit een trauma als deze te boven komen? En een Israelische moeder over het verlies van haar familie op 7 oktober. De pijn is voelbaar, tussendoor worden er Hebreeuwse en Arabische liederen gespeeld. Soms hoor ik het verschil niet direct, of het nu Hebreeuws of Arabisch is. Maar zodra er Hebreeuws wordt gesproken, is er Arabische ondertiteling en andersom.
De datum is niet willekeurig gekozen. Vandaag is het een dag van herinnering in Israël. Joodse slachtoffers van oorlog en terrorisme. Het Israëlische vier mei. Deze vooravond staat in het teken van het besef dat de oorlogshandelingen, het geweld, de eindeloze cyclus van haat en zelfrechtvaardiging leidt tot eindeloos veel pijn. Het moet klaar zijn met bezetting en etnische zuivering, met al het geweld dat leidt tot het doden van een ander. Zie de pijn, zie de ander – alleen dan is er een toekomst van veiligheid en zekerheid denkbaar.
Vandaag lees ik in de teksten over Stefanus, een vroege volgeling van Jezus die in een soort volksgericht wordt gestenigd. Dit staat er:
Terwijl zij Stefanus stenigden, bad hij: 'Heer Jezus, ontvang mijn geest.' Toen viel hij op zijn knieën en riep met luider stem: 'Heer, reken hun deze zonde niet aan.' Na deze woorden ontsliep hij. Saulus stemde in met de moord op deze man.
Saulus is de latere Paulus. Iemand die door God zelf geraakt moest worden om te ontdekken dat zijn heilige woede een uiterst onheilige woede was. Hier kreeg hij de kans, door de woorden van Stefanus. Maar het was niet genoeg. Pas op weg naar Damascus vallen hem de schellen van de ogen. Hoe blind hij was.
Hoe blind wij zijn. Als mens. Hoe gruwelijk we kunnen worden als we niet doorhebben dat onze vorm van liefde en zorg zich vertaalt in haat en uitsluiting en gevangenis en oorlog. Ver van het bed? We kennen allemaal de wortel ervan. Stefanus leidt de weg. En Aziz Abu Sarah, die met Maoz het boek ‘The Future is Peace’ schreef. Hij citeert daarin (en onlangs tijdens The Daily Show een gedicht met de titel Reistickets.
Op de dag dat ik wordt gedood
Zal mijn moordenaar
door mijn zakken graaien,
en reistickets vinden:
Één naar vrede
Één naar de velden en de regen
En één naar het geweten van de mensheid
Ik smeek je, beste moordenaar:
negeer ze niet, laat zo’n kans niet voorbijgaan.
Neem de tickets
en gebruik ze, alsjebelieft.
Ik smeek je om te gaan reizen.
van Samih Al-Qasim
Moge we allemaal gaan reizen. Tot zover vandaag. Een hele goede dinsdag gewenst. En vrede, en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
