Dat wil ik je best geven
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Dat wil ik je best geven – PopUpGedachte donderdag 18 juni 2026
Dat wil ik je best geven, had hij gezegd. Als het je helpt, wil ik je graag mijn vergeving geven. Bij deze. Maar jij moet jezelf gaan vergeven, en daar zit het grote werk. Tweeëneenhalf uur hadden ze zitten praten. In het bijzijn van een advocaat en een mediator. Voor het geval dat. Geen van beide was nodig geweest. Ze hadden ook al per mail contact gehad. Hij, de chauffeur van een vuilniswagen. En die ander, de man van de vrouw die stierf doordat ze door die vuilniswagen aangereden werd. Hier bij ons op de hoek van de gracht, een onmogelijk kleine bocht. Een onhandige verkeerssituatie vanwege een verbouwing. En zo stierf ze, een Amerikaanse in Amsterdam.
De buurt was er kapot van. Het was verschrikkelijk geweest. De mensen die ergens een glimp van hadden opgevangen, kregen hulp aangeboden. En op de een of andere manier ontstond er contact tussen ons als woongemeenschap hier en de man van deze vrouw, in de Verenigde Staten. Gisteren was hij bij ons, meer dan twee jaar na dato. Hij kwam de plek weer bezoeken, schoof bij ons aan tafel. We spraken over haar, er was een ritueeltje op de plek met bloemen, een kaarsje. Eenvoudig. We hadden wat buurtbewoners uitgenodigd.
Aan tafel vertelde hij hoe de chauffeur hem gemaild had, hoe ze uitgewisseld hadden en hij de man niets kwalijk nam. Er was van alles aan te merken op de regelgevingen voor dit soort grote vrachtwagens in de stad, over wat voor geluidssignalen ze zouden moeten geven en of er iemand mee zou moeten kijken met de chauffeur. Al die dingen. Maar de chauffeur? Hoe moet hij verder leven hiermee? Die had zelf van heel dichtbij meegemaakt hoe een familielid werd aangereden en stierf. En nu hijzelf?
Mijn vergeving geef ik je graag. Niets neem ik je kwalijk. Maar je moet jezelf gaan vergeven. Dat had hij gezegd. Wat een wijsheid, een opgave, een zorg ook. Zo kan vergeving zijn. Het doet me denken aan die Palestijn die altijd zich bang en vernederd voelde bij de checkpoints, totdat hij nog eens goed naar dat uniform keek en wie daarin zat. Een achttienjarige jonge, de leeftijd van zijn zoon. Ach, dacht hij. Ach. En sindsdien ziet hij zijn zoon in dat uniform bij de checkpoint en is alle angst geweken. Achter de handeling zit een mens van vlees en bloed, hetzelfde als de jouwe. En de handeling is nog steeds gruwelijk.. Maar de mens?
In de tekst van de dag leert Jezus van Nazareth de leerlingen bidden. Niet te moeilijk doen, zei hij. Er hoeven geen ingewikkelde uiteenzettingen op te worden gezonden. En zo leert hij hen het bekende ‘Onze Vader’. Met deze zin: “En vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven hebben aan onze schuldenaren.”
Misschien kan ik mezelf niet vergeven. Maar heel misschien kan ik me voorstellen dat de Eeuwige me vergeeft, zoals de man van het slachtoffer me vergeeft. Zoals ik soms anderen vergeef, want dat doen we allemaal. Anderen vergeven, al is het maar in het klein. En dat je weet dat dit dus mogelijk is. En dat de Eeuwige zo jou ook kan vergeven. En dat je daarmee misschien geen reden meer hebt om vast te houden aan je schuld of je schaamte. Omdat niemand het meer doet. En je het heel voorzichtig stukje bij beetje van je schouders laat glijden. Met de angst dat iemand het je kwalijk gaat nemen, dat je er zo makkelijk niet van afkomt, dat iemand je ziet lachen terwijl – wat heb je gedaan? En toch, elke dag opnieuw weer die poging wagen om de schuld neer te zetten, niet meer op te pakken, te laten staan. Omdat niemand je die meer te dragen geeft.
Het is misschien wel de kern van geloof – een hel van een oefening, maar zo nodig, zo bevrijdend, zo menselijk. We zijn dankbaar deze man ontmoet te hebben, hierzo. Het tijdelijke gedenkteken aan de brug is niet langer meer enkel een teken van dood en verlies, maar ook één van leven en vergeving en zorg.
Tot zover vandaag. Een hele goede donderdag gewenst. En vrede, en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Meedoen nog met de Crowdfunding?
