Het innerlijke leven
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Een innerlijk leven – PopUpGedachte woensdag 17 juni 2026
Dat er veel leven aan onze buitenkant te vinden is, dat staat buiten kijf. Met onze buitenkant treden we de wereld tegemoet. Onze ogen die stralen of treuren, handen waarmee we handen schudden of op schouders slaan, monden waarmee we lachen of schelden, voeten waarmee we stampen of die we te ruste leggen bij een geliefde ander. Maar wat gebeurt daar binnenin? Wat is dat voor wereld? Weet ik dat eigenlijk wel en zo ja, hoe ga ik er dan mee om.
De tijd van social media maakt het niet makkelijker om dat innerlijke leven vol te houden. Al zijn er verschillende terugtrekkende bewegingen van deze omgeving; toch is het medium zo direct op de huid van mensen, lijkt het te vragen om het hyperpersoonlijke – dat je vakantiekiekje, het erdoorheen zitten, je prestatie of die van je vrienden, of kind of collega’s gedeeld wordt. Dat is leuk want het geeft weer reacties. Het bestaat. Het bestaat meer dan alleen in het moment.
Maar je innerlijke leven dan? Dat ik hier ’s ochtends een uur zit te lezen, te schrijven, te voelen, te maken komt ook enkel en alleen omdat ik een externe hulpconstructie heb ingezet. Een kleine belofte aan wie dan ook maar wil meekijke of luisteren dat ik dit werkdagelijks doe. Zonder iets dergelijks zou ik het niet doen. Mezelf in een positie gemanoeuvreerd waardoor ik voldoende externe prikkel heb om het interne leven aandacht en liefde te geven. Paradoxaal, maar het werkt.
En toch; dat innerlijke leven. Kan en mag het groeien. En hoe dan? Vandaag in de lezing van de dag staat dit:
“Wanneer gij bidt, gedraagt u dan niet als de schijnheiligen, die graag in de synagogen en op de hoeken van de straten staan te bidden om op te vallen bij de mensen; voorwaar Ik zeg u: Zij hebben hun loon al ontvangen! Maar als gij bidt, ga dan in uw binnenkamer, sluit de deur achter u en bidt tot uw Vader die in het verborgene is en uw Vader die in het verborgene ziet, zal het u vergelden.”
Context is weer eens king; blijkbaar zien we religieuze leiders met grote zichtbaarheid op hoeken van straten gebeden de lucht inslingeren en daarvoor credits krijgen. Het imago wordt gediend, men vindt dat toch wel eerbaar en zo wordt de mens beloond. Jezus van Nazareth vindt het zowel schijnheilig als een stukje marktwerking. Je levert inspanning om iets te laten zien, je krijgt daarvoor waardering. Cirkeltje rond. Jammer dat ze daarvoor het gebed gebruiken. Wil je werkelijk iets met bidden; ga dan naar binnen, laat niemand het waarderen, geen selfies, geen podcast opname, geen video, geen popupgedachte delen. Gewoon even tijd nemen voor iets tussen jou en de Eeuwige, tussen jou en het Universum, tussen jou en God – of en hoe je daarin gelooft is niet eens zo relevant. Maar dat moment. Die eenvoudige keuze van overgave, van jezelf plaatsen in het grote verhaal. Je dankbaarheid en je ongenoegen, je hoop en je desillusie, je angst en je zin – even neerleggen.
Daar zit innerlijk leven – als het gekrioel van kleine visjes en beestjes onder waterspiegel. Een levende entiteit. Een watertje kan er prachtig uitzien – maar als het onder de waterspiegel leeft, is het duurzaam. Ik neem het voor vandaag en morgen mee, beste rabbi. Hoe ik dat volhoudt, hoe ik die stilte of dat moment creëer weet ik nog niet. Maar de oproep is helder – en dat innerlijk leven; dat is belangrijk voor ons allemaal.
Tot zover vandaag. Een hele goede woensdag gewenst. En vrede, vrede en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Meedoen nog met de Crowdfunding?
