Wij zijn niet bang
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
“Wij zijn niet bang” – PopUpGedachte dinsdag 17 maart2026
Hoezo niet bang? Dan heb je toch niet opgelet. Er is alle reden om bang te zijn, maar misschien heb je het verdrongen, dat kan ook. Het hoeft misschien ook niet per se, want op de meeste dingen waar je bang voor bent, heb je heel weinig invloed. Toch, wij zijn niet bang? In deze tijd? Het lijkt me een luxe. Of misschien wel in elke tijd. Want zonder oorlog in het Midden-Oosten en gebral van Zonnekoning Trump aan de andere kant van de oceaan, zonder serieuze klimaatverandering en verkiezingen waarvan je de groei van anti-democratische partijen met lede ogen aanziet, zonder dat alles is er nog steeds van alles om bang voor te zijn. Dat is het gekke van angst, het is niet zo rationeel. Je kunt bang zijn te sterven, omdat er mensen om je heen het leven laten. Je kunt bang zijn dat je kinderen niet goed terechtkomen. Je kunt bang zijn dat je faalt, of bang dat de dag niet brengt wat je hoopt. Je kunt bang zijn dat je vrienden je niet meer zien staan. En je kunt bang zijn dat je niet alles uit het leven haalt – dat laatste is sowieso het geval; dus misschien kun je daar alvast in ademhalen. Wie er alles uit wil halen, staat uiteindelijk toch met lege handen. Dus beter ontvangen wat er wel is.
“Wij zijn niet bang” – wie zegt dat, durft dat te zeggen? Nou, de psalmdichter van de dag zegt het. Dit staat er:
“De Eeuwige is voor ons een vesting en toevlucht,
een machtige hulp in de nood.
Zo zijn wij niet bang, al kantelt de aarde,
al vallen de bergen in zee.
Wij zijn niet bang, al kantelt de aarde, al vallen de bergen in zee.” Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar dat is wel een rust of moed om jaloers van te worden. Want ik ben wel bang voor de kanteling van de aarde en de ijsbergen die steeds meer in zee vallen. Doomsday Gletsjer, van gehoord? Dat is een bangmakend stukje ijsberg. Misschien is de angst niet altijd voelbaar aanwezig, maar het zit er natuurlijk wel. De psalmdichter zonder angst, schrijft verder:
“Een klaterend beekje verkwikt Gods stad,
het heilig verblijf van de Allerhoogste.
Die stad staat onwrikbaar, want God is daarbinnen,
God staat haar terzij als de dag begint.”
Ah, misschien was de niet-bange dichter gewoon naïef. Want als hij of zij Jeruzalem bedoelt als Gods stad, met de tempel als het heilig verblijf – dan komt ‘ie nog aardig op de koffie. De stad was niet echt onwrikbaar, in 70 na Christus is de tempel verwoest en nooit meer herbouwt. En de strijd om de tempelberg is voortdurend.
Het is de rabbi van Nazareth die zegt: breek deze tempel af en ik zal’m in drie dagen weer opbouwen. Het idee dat het heilig verblijf van de Allerhoogste niet meer een gebouw van steen is maar de mens zelf. En dat daar een onwrikbaarheid in zit, omdat de Eeuwige leeft in mensen. Dat dan de aarde voor je kan kantelen en de bergen in zee kunnen vallen – maar dat je niet meer alleen bent. Dat de angst het niet wint van de moed, omdat je hand vindt om te doen wat er gedaan moet worden. Dat er altijd een klaterend beekje is dat verkwikt als de mond droog wordt van angst. Zo hebben generaties gelovigen de moed gevonden om lief te hebben, te hopen, te zorgen – ondanks de chaos en de onmacht. Dan toch maar niet bang – of niet echt. En dat maar oefenen, al is het maar door het lezen van een hoopvolle psalm als deze.
Tot zover vanochend. Een hele goede dinsdag gewenst. En vrede, en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
