Het verlangen en het brood
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Het verlangen en het brood – PopUpGedachte dinsdag 6 januari 2026
Er trekken op dit moment Bhoeddistische monniken in oranje kledij dwars door Amerika. Ze zijn al zo’n 72 dagen onderweg. Sinds dag 62 worden ze onthaald in elke stad en elk dorp door honderden, soms duizenden mensen. Ze lopen over asfalt, langs de weg staan auto’s geparkeerd. Mensen staan soms in tranen hen welkom te heten in stilte. De monniken geven een glimlach, soms een ketting en als het avond wordt, spreken ze met zachte stem de mensen toe. Verder zijn ze stil. Ze lopen blootsvoets. Of op sokken. Wie van hen de grootste fanbase heeft? Hun hond, Aloka, the Peace Dog.
Er is iets aan de hand, als monniken die afzondering en stilte zoeken, naar buiten komen en gaan lopen. Dan is er iets mis in de wereld. Maar deze mannen komen niet met grote statements, ze komen in nederigheid, zoals dat past bij hun geloof. En ze leren mensen over kwetsbaarheid en vergeving. Het duurde meer dan zestig dagen, maar toen was de stroom bezoekers niet meer te houden. Als de monniken spreken, wordt hun ruimte met een lint afgezet, zodat mensen niet te dichtbij komen. Het is als Jezus die een boot kiest om vanaf te preken, omdat de mensen teveel opdringen. Er is een honger. Tussen alle woede, geweld, frustratie, is er honger.
Vandaag lees ik in de tekst over de rabbi uit Nazareth:
“In die tijd zag Jezus een grote menigte. Hij voelde medelijden met hen, want zij waren als schapen zonder herder, en Hij begon hen uitvoerig te onderrichten. Toen het al laat was geworden, kwamen zijn leerlingen naar Hem toe en zeiden: 'Deze plek is te eenzaam en het is al laat. Stuur hen weg om naar de hoeven en dorpen in de omtrek te gaan en daar eten te kopen.' Maar Hij gaf hun ten antwoord: 'Geeft gij hen maar te eten.'”
Schapen zonder herder. Nou is schaap niet de meest complimenteuze benaming in onze cultuur, toch is het zo herkenbaar. Politieke leiders die de taak hebben om het volk te hoeden zijn ofwel onmachtig ofwel onwillig. De meest gehoorde stemmen voeren oorlog, zaaien verdeeldheid of zoeken een zondebok. Ze tappen uit de sluimerende woede van de burgers en gebruiken dat om de eigen macht te vergroten, en meestal niet ten behoeve van het algemeen belang maar voor dat van de eigen groep. Om te winnen, als was het een voetbalspel. Of Risk.
Staan daarom de mensen langs de weg? Omdat herderschap volkomen ontbreekt. Wie geeft deze mensen te eten, als de investeringen gaan naar oorlog en naar de rijken? De monniken spreken zachte zinnen over vergeving, liefde en innerlijke vrede. Jezus spreekt van je vijanden liefhebben, van zachtmoedigen die de wereld zullen beërven. En dat is allemaal mooi en aardig, maar de leerlingen herinneren Jezus eraan dat de mensen ook gewoon fysieke honger krijgen en dat ze dan naar huis moeten. Terug naar de echte wereld, waar er weer gewoon gewerkt moet worden voor eten. Ze hebben even hun hart kunnen ophalen, maar het gewone leven roept.
En de rabbi zegt nee. Dit is het gewone leven. Hier is voedsel voor lichaam en geest. Er is geen scheiding aan te brengen tussen mooie woorden en de harde realiteit van dagelijks brood. ‘Geef gij hen maar te eten’. Daar schrikken ze van, dat kunnen ze natuurlijk niet want het zijn teveel mensen en dan vindt er volgens deze teksten het wonder plaats van de broodvermenigvuldiging. En in plaats van je af te vragen of dat kan en hoe dan – is er een boodschap. De wereld van de monniken, van Jezus, van geloof, hoop en liefde – dat is niet een vlucht uit de echte wereld waarna je weer terug moet keren en weer je harde buitenkant moet aantrekken om te overleven. Dit ís de echte wereld, er is toekomst in kwetsbaarheid, er is leven te vinden in overgave, er is een noodzaak aan mensen die niet alleen vrede met de mond belijden, maar het harde dagelijkse werk doen van leven in vrede met buren en buurtgenoten, met wie je dan ook maar online tegenkomt. Op te staan voor de kwetsbaren en niet te geloven dat de realiteit nou eenmaal te hard is voor de zachte waarden. De zachte waarden zijn de toekomst, omdat ze mensen samenbrengen. Er is daar leven te vinden, wat de harde krachten ons ook willen doen geloven. Ondanks ons cynisme. En de zogenaamde realiteitszin. Stuur ze weg om te eten, zeggen de leerlingen. Nee, zegt de rabbi, hier is het leven, dus is hier ook eten. Laten we daarop vertrouwen.
Tot zover vandaag. Een hele goede dinsdag gewenst. En vrede, en alle goeds.
