Je neemt altijd teveel mee
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Je neemt altijd teveel mee - PopUpGedachte donderdag 5 februari 2026
Het is mijn laatste loopdag. En hoe graag ik ook weer thuis wil zijn bij mijn gezin en hoe pijnlijk ondertussen de voeten zijn - toch wil ik niet van deze weg af. Echt niet. Al vier dagen lopen we heuvel op, heuvel af. In regen en storm, in zon en natuur. Het brengt je zo enorm op aarde. ‘s Avonds ben ik bekaf - door lopen, door het voortdurende groepsproces, door de aandacht die gevraagd wordt door de ander, door mijzelf, door thuis, door werk op de achtergrond - maar misschien ook wel vooral door de missie. De eerste maanden van d de Peacewalk zijn pionieren; ontdekken wat er eigenlijk gedaan wordt, hoe dat werkt, welke rituelen en keuzes, wat heeft het lijf nodig en de groep, hoeveel ruimte en hoeveel onderlinge zorg, hoeveel eten en drinken en organisatie eromheen. Hoeveel communicatie naar binnen en naar buiten.
En ik zal blij zijn als straks het boeltje weer gepakt is, de toch weer teveel meegenomen zooi in de begeleidende auto is geladen (die zal er niet altijd zijn maar nu wel - dat is fijn). En we weer kunnen stappen, zoals de Vlaamse reisgenoot dat zo mooi kan zeggen. En ik heb teveel mee. Ik had geen tijd om heel precies na te denken wat wel en niet en dan wil je toch geen spijt hebben of zonder zitten. Terwijl ik de slaapzak wel ergens heb achtergelaten - want er is beddengoed in de albergue’s zeggen ze. Dat blijkt niet zo te zijn, niet altijd. Dus lig ik onder een handdoek, en dat werkt wonderwel. Want warm zijn de kamers hier sowieso. En anders is er wel iemand met een deken. Teveel mee, en als je iets niet mee hebt, dan heeft een ander het. Of heb je het een nachtje koud, dat kan ook. Dat hebben er wel meer in de wereld. In heel wat ongemakkelijker omstandigheden.
Vanochtend zegt Jezus dit tegen zijn leerlingen als hij ze op pad stuurt om de wereld te vertellen dat de hoop die ze hebben dat het in de toekomst goed komt - dat die hoop in vervulling is gegaan. Dat het begonnen is, dat Koninkrijk. Niet langer wachten of je strikt aan regels houden opdat het heil je ooit tegemoet komt - het is nu, gecentreerd rondom Jezus van Nazareth maar uitgroeiende over de wereld. Het ziet er anders uit dan gedacht, maar is dat niet altijd zo met de toekomst. Als hij ze op pad stuurt, staat er dit:
“Hij verbood hun iets anders mee te nemen voor onderweg dan alleen een stok: geen voedsel, geen reiszak, geen kopergeld in hun gordel. 'Wel moogt ge sandalen dragen, maar trekt geen dubbele kleding aan.'”
Een stok hebben we ook. Gemaakt door Rogier van Crea Natura. Prachtig uitgesneden, de route ingebrand van Finisterre naar Jeruzalem. Want daar gaat de stok heen, dag voor dag de komende anderhalf jaar. Maar reiszakken zitten netjes op de rug, kopergeld in de gordel en anders een pinpas. Sympathiek van de rabbi dat ze sandalen mogen dragen. Dubbele kleding zit in tassen en rugtassen.
Wat is de gedachte dan van de rabbi om van die eenvoudige vissers opeens een soort superpelgrims te maken? Het is de uitnodiging aan de ander, de omstander, het dorp naar keuze. Om deel te worden van de missie van deze mensen. Zo heb je hier albergueś op de route waar je niet hoeft te betalen en waar op basis van een eventuele donatie voor je wordt gekookt. Degenen die dit mogelijk maken zien het als hun missie, om te zorgen. Zo stroomt betekenis van de een naar de ander.
Dit hele ding is een oefening in geloof. Geloof dat het betekenis kan hebben wat we hier doen - en dat wordt in elk geval dagelijks ervaren al is het niet altijd makkelijk om uit te drukken. Geloof dat het betekenis heeft voor de mensen die het volgen en daarvan krijgen we de hele dag door bericht. Geloof dat wat je nodig hebt gegeven zal worden. En geloof van degenen die bijdragen door doneren, organiseren, verspreiden - dat het zin zal hebben. Het is begonnen, de wereld waarvan je het gevoel hebt dat je ‘m zo mist - het is alleen nog in glimpen zichtbaar, momenten, flarden - soms groter, soms kleiner. Zichtbaar voor wie gelooft, al is het maar een beetje.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
