Heb goede moed
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Heb goede moed – PopUpGedachte donderdag 2 juli 2026
Goede moed is nog niet eenvoudig. Net als lopen naar Jeruzalem. Het is gek, ik ben nu al jaren alle dagen met de Peacewalk bezig, maar het woord Jeruzalem brengt nog steeds een beetje een vieze smaak in de mond. Er moet heen gelopen worden, ik geloof niet dat ik daar twijfel over heb – behalve de twijfel die gewoon hoort bij absurde projecten als deze, dat het je soms even aanvliegt. Maar Jeruzalem? De Israelische samenleving is zo ziek – zegt Maoz Inon, Joodse Israeli wiens beide ouders zijn vermoord op 7 oktober. Ze geloven écht in oorlog en geweld. Net als Europese leiders en burgers geloven dat het niet meer dan normaal is dat mensen sterven aan onze buitengrenzen. En dat het barmhartiger is om ze te laten verdrinken, als signaal aan de volgende die zouden komen – dan ze te redden. Er is niets unieks aan de gruwelijke hardheid van de Israelische samenleving, maar het is wel gruwelijk. En ook voor Palestijnse vredesactivisten, zoals Aziz Abu Sarah en vele anderen, is het ongelofelijk moeilijk om uit te leggen aan volksgenoten dat ze met Israeli’s samenwerken. Elk contact is al uit den boze voor velen, en nog begrijpelijk ook. En toch, voor een toekomst om in te geloven móet je over die duistere schaduwen heenkijken, uitreiken, het onmogelijke doen om te bewijzen dat het wel mogelijk is en nodig en haalbaar en houdbaar.
Jeruzalem, de tempel. Stad van waanzin en van hoop. Plek van strijd om een stuk grond en een tempel. Zelfs op het ChristenUnie congres, zo begreep ik, spraken Christenunie prominenten nog over het herstel van de tempel, de Joodse dan he? En op de vraag of dit dan met vernietiging of verdwijnen van één van de heiligste islamitische plekken moest gepaard gaan, was geen antwoord. En de terreurdaad van Hamas op 7 oktober was ook genoemd naar die heilige plek daar in Jeruzalem, wraak op de acties van Israeli’s richting deze heilige plek. Wat een stad. Ik heb genoten van de kleine straatjes in Oost Jeruzalem, van de kruiden en de mensen, van het leven op straat en van de geschiedenis. Maar wat een plek. Met een zwaar hart op weg, in alle lichtheid van reizen en pelgrimeren, met achterlaten van alles wat veilig is – en gastvrijheid ontvangend van wie dan ook, alle dagen buiten. Het duurt niet lang meer of we gaan op pad. We sluiten aan.
Ik moest aan die hoop voor de tempel denken – en het geloof in heilige plekken – omdat de rabbi uit Nazareth daar aardig mee af lijkt te rekenen. En dat is natuurlijk ook een top oplossing voor de strijd om heilige grond. Bij de rabbi lijkt niets meer heilige grond, of beter: alles lijkt heilige grond. En daarvoor moet je goed lezen – of een beetje context pakken – maar het staat er wel. Vanochtend gebeurt er dit:
Men bracht een lamme die op een bed lag, naar Hem toe. Toen Jezus hun geloof zag,
zei Hij tot de lamme: 'Hebt goede moed, mijn zoon, uw zonden zijn u vergeven.'
Enkele schriftgeleerden zeiden nu bij zichzelf: 'Die man spreekt godslasterlijk.
Ze zijn boos. Want er is maar één die zonden kan vergeven en dat is God. En die doet dat op maar één plek: de tempel. Maar eerst natuurlijk even: waarom zou je in godsnaam zonden vergeven als iemand niet kan lopen. Dat weten we natuurlijk niet precies, maar het lijkt erop dat de rabbi iets ziet wat wij niet zien – dat moet je dan ook maar vertrouwen. Maar als de man worstelt met zichzelf, met z’n onvermogen, met spijt – dan is dat hart misschien nog wel belangrijker dan dat been. Toch is de tekst niet bewaard vanwege die man en z’n hart – maar vanwege de reacstie van de religieuze leiders. Godslastering, blasfemie. De rabbi claimt dat de heilige plaats niet van belang is, dat de Eeuwige voor handen is, blijkbaar – in en tussen mensen. Geillustreerd aan de hand van vergeving.
Het heilige gebeurt niet in de gebouwen van Jeruzalem, maar wel door mensen die kiezen om middenin de strijd te kiezen voor gezamenlijk verzet tegen strijd en ontmenselijking – die elke dag onder de rook van de tempel, laten zien dat die tempel niet nodig is om goddelijk goede mensen te zijn. Die geen stenen of religie beschermen, maar leven en medemenselijkheid. Daarom lopen we die kant op. Om te leren hoe je dat doet; vrede stichten, vergeving leren, verbinden en ontdekken dat elk stukje aarde heilige grond kan zijn. Niet om over te vechten, maar om de wapens – zowel de fysieke als de metaforische – neer te leggen. Met goede moed.
Tot zover vandaag. Een hele goede donderdag gewenst. En vrede, vrede en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Meedoen nog met de Crowdfunding?
