Reuzen
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Reuzen – PopUpGedachte woensdag 21 januari 2026
Reuzen zijn het. Of bergen. Dat kan ook. Maar in elk geval niet te doen. Hoe ga je de reus te lijf die je de zin in het leven doet verliezen. Hoe ga je de reus te lijf die maakt dat je als mens van kleur altijd 10 punten achterstaat ten opzichte van de rest. Hoe ga je de reus te lijf die je relatie uiteen lijkt te doen vallen. Hoe ga je de reus te lijf die alle vrede in de weg staat. Reuzen zijn onverslaanbaar, dat is wat we weten – diep van binnen. We doen ons best, maar we moeten ons er soms ook bij neerleggen. Het is niet anders.
Vandaag de dag stampen de reuzen harder dan anders. Het lijkt alsof de grenzen zijn vervaagd, er is geen rem meer op. Ik herlees ‘The Powers That Be’ van Walter Wink, waarin hij aangeeft dat het niet de mensen zijn binnen de instituten en regeringen waar de slachtoffers tegenover staan. Het is de geest van die instituten zelf. Die hebben zich afgewend van hun eigenlijke verantwoordelijkheid; het dienen van mens en dier en wereld en zijn voor zichzelf begonnen. Natuurlijk met een zelfrechtvaardigend verhaal, waarom dit uiteindelijk goed is voor de mens. Maar de leugens en de slachtoffers zijn zichtbaar voor alles en iedereen. En als je het poppetje vervangt, het poppetje dat aan de knoppen zit of de leugens uit of aan de touwtjes trekt – dan zal een ander hetzelfde doen. Ongeveer. Het is niet; vervang Netanyahu of Trump of Poetin, al zal het zeker helpen. Maar uiteindelijk moet het instituut weer de mensen gaan dienen, in plaats van zichzelf, in plaats van de angst. Dat maakt de dingen niet makkelijker, maar de uitdagingen waar we tegenover staan zijn, hangen niet aan mensen per se, maar aan structuren, manieren van doen, wereldbeelden.
Anyways, dat is allemaal boeiend om te lezen, maar wat moet je ermee. De uitdaging in je persoonlijk leven of dat van de Nederlandse samenleving, van werk, klimaat of toekomst zijn reuze. En nu. Machteloosheid is een redelijk antwoord. Je kunt er niets tegen doen, dus het is nu eenmaal zo. Daar gaat een jonge man in de tekst van vandaag niet helemaal mee akkoord. Het is de jonge David, uit één van de vroege boeken van de Bijbel. De situatie is dat een kampvechter uit een vijandelijk leger een tegenstander zoekt zodat niet de legers elkaar hoeven te bevechten, maar uit de tweestrijd zal blijken wie er wint. Waarna het volk van degene die het onderspit delft, het andere volk moet dienen. Op zich effectief, want het scheelt een hele hoop bloedvergieten. Alleen is de uitdager nogal een reus, eentje die spreekwoordelijk is geworden; Goliath. Dus hebben we een patstelling, want wie gaat deze man te lijf? Ja, David dus. Als herder heeft hij beren en leeuwen gedood die zijn kudde proberen aan te vallen. Hij heeft een zinderende woede over die smalende reus die staat te schelden en te schimpen. En hij wil wel.
Koning Saul zei tot David: ‘U kunt toch niet met die Filistijn gaan vechten! U bent nog maar een knaap
en hij is een vechtersbaas, vanaf zijn jonge jaren.’ Maar David zei: 'De Heer, die mij gered heeft uit de klauwen van leeuwen en beren, Hij zal mij ook redden uit de handen van die Filistijn.’
En zo gebeurt. De jonge David wint van Goliath. Eind goed, al goed. Het is een beetje zoals wat G.K. Chesterton schrijft over sprookjes. Het is niet bedoeld om kinderen te laten geloven dat er heksen en monsters bestaan, dat geloven ze sowieso al. Het is bedoeld om ze te laten geloven dat ze overwonnen kunnen worden.
In het prachtige boekje ‘David & Goliath and the art of battling Giants’ gaat Malcom Gladwell daar verder op in. Er is een logica, analyseert hij in het verhaal van David en Goliath. Sterker nog; Goliath was kansloos tegen David. Waarom? Omdat David de regels brak. De regels van een kampgevecht is dat een zwaardvechter strijd tegen een zwaardvechter, eventueel een slingeraar tegen een slingeraar. Geen zwaardvecher wint het van Goliath, maar David heeft lak aan de regels. Er moet een einde komen aan de schimpscheuten van deze ogenschijnlijk onverslaanbare man. Hij laat het zwaard thuis, pakt zijn slinger en van afstand weet hij nauwkeurig de reus te raken. De man was getraind in de strijd tegen zwaardvechters, maar had geen schijn van kans tegen deze woedende herdersjongen.
Oftewel, lang verhaal kort; de reuzen van de instituties houden ons gevangen in machteloosheid. Omdat langs alle gewone wegen we machteloos staan tegenover hen. Dus is het tijd voor ongewone wegen, eigenzinnige confrontaties, woede en verandering – ik weet niet of een mega-gezamenlijke pelgrimage ook maar iets uit gaat halen, richting de powers that be. En tegelijk; misschien juist. Reuzen en monsters zijn niet onverslaanbaar, alleen op hun eigen terrein met hun eigen wapens. Tijd voor verandering.
Tot zover vandaag. Een hele goede woensdag gewenst – en vrede, en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
