Onbevreesd
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Onbevreesd
Goedemorgen en van harte welkom bij de PopUpGedachte. Ik ben Rikko en ik schrijf overwegingen om de dag mee te beginnen. Vandaag met de titel
Onbevreesd – PopUpGedachte vrijdag 15 mei 2026
In het zaaltje in Keulen waar we zitten, wordt aandachtig geluisterd. Voorin twee vrouwen, een jonge Palestijnse en een iets oudere Joodse vrouw. Gitaar, ukulele, drum, zang. De twee vrouwen zijn op tour en wij hebben de mazzel met de Peacewalk hier onderdeel van te zijn. Gisterochtend ben ik in de trein gestapt om me weer bij de Peacewalk aan te sluiten voor enige dagen. De routes uit België en Nederland ontmoeten elkaar in Keulen en er zijn evenementen georganiseerd. Het is dag 103 van de walk, nog honderden dagen te gaan voor aankomst in Jeruzalem, of in het Arabisch: Al Quds.
Ze zingen van vrede, deze vrouwen. Ze delen hun verhalen. De Palestijnse komt uit een klein dorpje in het noorden van Israël, gewelddadig ontruimd tijdens de Nakba van 1948. En één van de weinige waar Palestijnen naar konden terugkeren. Zij is kind van Holocaus overlevers. Ze zingt samen met deze Palestijnse vredesactiviste, op Duitse bodem. Hier komt heel wat bij elkaar, aan scheidslijnen, aan geschiedenis en verbinding.
In het zaaltje is er vrede, liefde, zorg en verbinding. Een bubbel in een gewelddadige wereld. In een gewelddadige geschiedenis. Tegelijkertijd in Jeruzalem is het strijd. Tienduizenden mensen lopen mee in de vlaggenmars, de inname van Oost Jeruzalem tijdens de zesdaagse oorlog – ooit – wordt gevierd door Joodse Israeli’s. Oost-Jeruzalem is nu bezet Palestijns gebied. De vlaggenmars is een nationalistische optocht vol haat richting de Palestijnen, geweld richting Palestijnse winkeleigenaren in de stad en met de wil om Oost-Jeruzalem inclusief de Al Aqsa moskee zich toe te eigenen.
Hier vereist vrede een ander soort moed. De mensen van Standing Together, een Palestijns-Israelische vredesbeweging vormen een levend schild voor de winkels en ter bescherming van de Palestijnse inwoners. Ze krijgen er flink van langs. De politie beschermt de mars. Natuurlijk.
Vandaag in de lezing van de dag staat dit: “Toen Paulus te Korinte verbleef sprak de Eeuwige in een nachtelijk visioen tot hem: 'Wees niet bevreesd, maar spreek, en zwijg niet. Ik ben met u en niemand zal u aanraken om u kwaad te doen, want in deze stad behoren veel mensen Mij toe.”
Paulus heeft reden om bang te zijn. Hij wordt regelmatig voor het gerecht gesleept, gegeseld of gevangen gezet. Dat nieuws van de rabbi uit Nazareth die de Messias zou zijn, dat de andere Goden niet relevant meer zijn, niet om bang voor te zijn - en de radicale inclusie van iedereen die ook maar wil geloven dat er genade is. Dat verhaal gat gaat hem niet in de koude kleren zitten. Een boodschap van vrede, van ruimte – van een einde aan de angst en van voorwaardelijkheid. Het klinkt vredig als de muziek in het zaaltje in Keulen waar we zijn, maar het gaat hem niet in de koude kleren zitten. Zoals het deze vrouwen niet in de koude kleren zit. En Standing Together. Wees niet bevreesd, want de vrede die je zoekt is er één die niet zomaar wordt omhelsd. Velen verlangen naar een vrede als deze, maar de machten zijn machtig – en varen wel bij verdelen en heersen.
Het is vrijdagochtend, vandaag is de herdenking van den Nakba, de verdrijving van 750.000 Palestijnen ten tijde van de oprichting van de staat Israël. Ik kende dat hele woord niet, tot voor kort. Laat staan de realiteit. Ik kende de mythe, dat in Palestina een land zonder volk was, dat perfect geschikt was voor een volk zonder land – waar ze veilig zouden zijn na de Europese genocide op het Joodse volk. De Nakba is het trauma van de Palestijnen, een open wond – als de Holocaust voor het Joodse volk. Leed en rouw hoeft niet te worden vergeleken, het vraagt om ruimte om te mogen bestaan. Zodat het ons kan verbinden en verzachten. Want als ik iets heb geleerd van Rouwen en Vieren is het dat wel; dat leed en rouw verzacht en verbindt.
Bij het laatste lied van de twee vrouwen wordt er gedanst, en klinkt er een eindeloos applaus. Er wordt geknuffeld en een traan weggepinkt. Deze vrede komt niet gratis. Ze vergt moed. En verdient steun – ze is hoop.
Tot zover vandaag. Een hele goede vrijdag gewenst. En vrede, en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
