Of je opgevist wil worden
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Of je opgevist wil worden – PopUpGedachte maandag 12 januari 2026
Dzimitri uit Wit-Rusland verblijft in een AZC in Eindhoven. Als hij met vrienden langs het kanaal loopt, hoort hij vreemde geluiden. Er drijft een auto in het water en een vrouw achter het stuur roept om hulp. Hij springt in het ijskoude water en duwt de auto naar de kant, waar omstanders hem en de vrouw uit het water kunnen helpen. Hij heeft een mens opgevist.
Even je inleven in haar situatie. In ijskoud water, in een zinkende auto. Nachtmerrie-materiaal. Ik kan me niet herinneren dat ik fysiek in een dergelijke situatie ben geweest, maar de mentale paniek kan soms zomaar in de buurt komen. Dat je keuzes hebt gemaakt, stommiteiten bent begaan of je zelf ergens halsoverkop in hebt begeven en nu niet weet of je vooruit of achteruit moet. Ook dan zijn er keihard mensen nodig die naast je in dat water springen, je naar de kant duwen, je een handje helpen en een handdoek om je bibberende lijf slaan. Opvissers van mensen, we hebben het allemaal weleens nodig en we kunnen het allemaal zijn.
Ik vond het maar een raar beeld, dat vissers van mensen. Tot Dzimitri, afgelopen week. Het beeld komt uit de tekstlezing van vandaag:
Toen Hij [Jezus van Nazareth] eens langs het meer van Galilea liep, zag Hij Simon en de broer van Simon, Andreas, terwijl zij bezig waren het net uit te werpen in het meer; zij waren namelijk vissers. Jezus sprak tot hen: 'Komt, volgt Mij, Ik zal maken dat gij vissers van mensen wordt.' Terstond lieten zij hun netten in de steek en volgden Hem.
De vissers mogen iets anders gaan doen. In plaats van levende vissen uit hun habitat trekken voor de dood en de consumptie – mogen ze levende mensen uit onleefbare omgeving helpen trekken, weer op het droge. Grond onder de voeten. Leven. Vissen horen in het water, mensen op het droge. Goeddeels dan.
Hoe vissen zij dan mensen op? Hoe werd dat praktijk? Er zijn de wonderverhalen van bijzondere genezingen, ook door leerlingen. Boeiend, mytisch lijkt het bijna, maar het is er. Toch is dat wonderlijke, het tovenarij-aspect, niet het meest boeiend. Ze steken een hand uit naar de melaatse, de outcast, de mens die er allang niet meer bij hoort. Ze werken aan community’s dwars door alle identiteiten heen van gelijkheid en wederzijdse zorg: Joden en Grieken, slaven en vrijen, mannen en vrouwen. Niets daarvan is vanzelfsprekend, het gaat niet zonder slag of stoot – maar nodig is het wel.
Ze lopen in dat spoor van de man van Nazareth, die graag een hand uitsteekt naar de paniekende medemens. Red mij, roept er menigeen, want ik red het niet. Meer is er meestal niet nodig. Voor de mens die afstand houdt met ‘ik red mezelf wel, hoor’ is het lastiger. Daar vangen uitgestoken handen bot. Ook een vis trouwens, schijnt minder gewaardeerd te zijn geweest door vissers. Niet wat ze zochten.
Zolang ik mezelf red, kom ik dat water niet uit. Spartelend, watertrappend, met krachtige slagen zwemmend, allemaal prima. Maar ook een beetje overleven. Waar is de vaste grond onder de voeten? Dat het niet meer uitmaakt wat ik wel en niet kan, dat het niet meer uitmaakt wat ik presteer of wie ik en of hoe ik wordt gewaardeerd. Maar dat ik stevig sta, wat er ook aan wind en water langskomt. Die bodem, misschien heb je die allang – prima. Ik ben m met regelmaat weer even kwijt en moet dan op zoek, of misschien gewoon ‘help’ roepen, om uit het water getrokken te worden. Door een langslopende vluchteling met zijn vrienden, of door wie dan ook. Het water van me af te schudden en weer te weten dat het ok is, dat ik niet verzuip, dat het werk, de ander, wat ik doe of juist niet doe me niet hoeft te nekken. Dat er genade is, en ruimte, en tijd. Diep ademhalen, danken, liefhebben. En dan maar weer op weg. Om op het volgende moment Dzimitri’s rol zelf te pakken en een sprong te wagen naast iemand in diens koude water, omdat je ‘help’ hoorde. En iemand zorg nodig heeft.
Tot zover vandaag even. Een hele goede maandag gewenst. En vrede, en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
