Wie helpt nou wie?
Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag te lezen en te beluisteren.
Tekst onder afbeelding
Wie helpt nou wie? – PopUpGedachte maandag 11 mei 2026
Haar gast lijkt niet op te komen dagen. Ze is zo teleurgesteld, dat twee vrienden die samen bij een ander gastgezin verblijven, besluiten dat ze dit niet kunnen laten gebeuren. Dus zegt één van beide graag te gast te willen zijn bij de gastvrouw zonder gast. Zomaar een scene van de Peacewalk in Nederland. Eentje die meer dan eens plaatsvond. Dat het aanbod de vraag overtreft en dat het toch belangrijk is dat degene die het aanbod deed, ook gelukkig is. Oftewel, wie helpt nou wie? We zoeken onderdak als pelgrims, als Peacewalkers. Maar degenen die onderdak bieden, zijn minstens zo gelukkig. Ze kunnen iets betekenen, je bent onderdeel van een mooi verhaal met een mooie ervaring – en dat ook nog in je eigen huis. Het zwart-wit van geven en nemen raakt helemaal door elkaar als het gaat over pelgrimeren, of misschien wel überhaupt als het gaat over het echte leven. Want geven nou ouders en nemen kinderen? Of geven kinderen en ontvangen ouders? Moet er een balans zijn tussen geven en nemen in vriendschap? Of is het kunnen en mogen geven ook een vorm van ontvangen? Ik hou er wel van als het niet meer helemaal lijkt te kloppen. En mensen meer op hun intuïtie gaan varen. En dus zich maar als gast aanbieden omdat de persoon in kwestie graag gastheer of gastvrouw wilde zijn. Je snapt het ook toch?
Er zit een stevige betekenis in gasten ontvangen. In de lezing van de dag besluit een vrouw dat ze gastvrouw wil zijn voor twee mannen – die daarmee bevraagd worden of ze echt menen wat ze zeggen. Context is deze: de vroege volgelingen van Jezus van Nazareth beweren dat het onderscheid tussen Joden en niet-Joden niet relevant meer is. Het gaat om wat je gelooft, niet welk bloed, welke cultuur, welke afstamming of welke vlag. Dat is een vrij radicale gedachte in een tijd waarin het gewoonterecht het niet eens toestond dat Joden en niet-Joden samen aten, laat staan dat een Jood bij een niet-Jood verbleef. Klinkt misschien bizar, had iets te maken met die bijzondere missie – bijzonder is het. En dit staat er:
“Nadat zij, [Lydia, ondernemer, niet Joods maar waarschijnlijk al wel levend volgens Joodse levensovertuiging) en haar huisgenoten gedoopt waren, nodigde ze ons uit en zei: 'Als ge van oordeel zijt dat ik werkelijk in de Heer geloof, komt dan in mijn huis en neemt daar uw intrek.' En zij drong er bij ons sterk op aan.”
De doop was al een klassiek toewijdingsritueel in het Jodendom, nu dus ook toegepast als symbool van toewijding aan de weg van Jezus van Nazareth. En dan komt de proef op de som. Beste Paulus en Silas, als je werkelijk gelooft dat het onderscheid tussen de ene cultuur en de andere, de ene kleur of afstamming en de andere, wegvalt in de navolging van deze rabbi – dan ben je nu uitgenodigd om bij mij te gast te zijn.
En dat gaat dus dieper, hè? Rituelen en vormen buiten je eigen huid en haar, die zijn nog wel te doen. Uitspraken en leerstellingen, die kun je nog best uitdragen. Maar je te ruste leggen, met wie je eet, waar je slaapt – dat is radicaler. Je hele onderbuik, overlevingsinstinct en oude patronen spelen op. En ze moest aandringen ook, want de mannen hadden grote ideeën maar dit vraagt om een ander soort lef.
Als ik werkelijk geloof dat alle mensen gelijk zijn en waardig om geëerd te worden – dan moet ook ik mijn vooroordelen durven parkeren. En me afvragen wie ik graag aan tafel zou willen. Of bij wie ik inderdaad te gast zou moeten willen zijn. We doen dat niet zoveel, zomaar te gast zijn bij mensen. Die Peacewalk is daarmee een uniek soort mogelijkheid, of eigenlijk elk soort pelgrimage. Al wordt er natuurlijk ook veel geslapen in herbergen – maar ook daar: je eet samen, wordt vroeg gewekt – tijd om weer te gaan lopen. Je bent onderweg bij elkaar thuis. Een gast. Het zijn unieke ervaringen, zowel voor gastmensen als voor gasten. En het test zomaar je overtuigingen. Want denken kunnen we wel of ons dingen voornemen. Maar de praktijk is altijd weerbarstiger. En dat geeft niet, het maakt ons hopelijk ook wat genadiger. Naar de ander, naar onszelf. Zonder de goede voornemens te verliezen.
Tot zover vandaag. Een hele goede maandag gewenst. En vrede, en alle goeds.
Lees de teksten van de dag die als inspiratie dienden voor deze PopUpGedachte
Abonneer je hier op de dagelijkse melding in Whatsapp of Signal:
